O que lle pasa a Carballo/Carvalho Calero nesa entrevista é un fenómeno que lles acontece a moitos reintegratas. Porque… imos ver. Quen non viu algunha vez un reintegrata falar como deus manda ata que aparece outro reintegrata? Nese momento prodúcese unha especie de ataque de carvalhocalerite no que o individuo imbuido polo reintegracionismo pensa: “oh my god, nom (ou não) estou a ser avondo reintegracionista!” e troca a fala natural pola artificial, o ton de voz afable polo firme, o galeguismo tranquilo polo reintegracionismo militante, o -ión polo -om (ou polo -ão nos casos máis graves)…

Os ataques de carvalhocalerite son un síntoma máis da vixencia da lei de alema (”reintegracionismo chama sempre a máis reintegracionismo”) e só se curan tras a marcha do(s) interlocutor(es) reintegracionista(s). Só daquela, o individuo volve ao seu estado de relaxación normal.

Cada día que pasa aparecen novas e máis contundentes probas que apoian a causa a prol da aceptación da interxección ‘bueno’ como plenamente galega. Veñen de todos os recunchos, dos lugares máis afastados… Ata os que chegan ata o noso idioma procedentes da lusofonía absorben de golpe a galeguidade do ‘bueno’. Non é conmovedor?

Este xornalista, chamado Patrick Gerassi, non pode sintetizar mellor a nosa ideosincrasia. Con que narices pode rexeitarse a galeguidade dese ‘bueno’? Imposible.

Sexa como for, aquí vos deixo exemplos de varios VIPs que empregan o ‘bueno’ na súa vida pública e privada. Ninguén escapa…!

Por certo: a campaña do ‘bueno’ vai de marabilla en Facebook (causes.com/bueno). O número de adhesións non para de crecer… esta noite de mércores, só 5 días despois da súa posta en marcha, xa hai máis persoas que queren que o ‘bueno’ sexa galego que días ten o ano… Entre todos, incluídos varios VIPs que xa asinaron, lograremos a legalización de ‘bueno’… porque ‘bueno’ é galego.

O último en cuestionar abertamente a utilidade na norma AGAL é o sociolingüista Celso Álvarez (sic) Cáccamo nunha entrevista ao portal galizalivre.org, e que vén confirmar plenamente a vixencia da lei de alema (recordemos: “reintegracionismo chama sempre a máis reintegracionismo“). Nesa conversa, o señor Álvarez Cáccamo critica as “innecesarias particularidades” da norma AGAL, cando recomenda utilizar por exemplo as terminacións en -om ou o artigo umha fronte ao portugués padrão -ão ou uma. E ata chega a comparar a norma AGAL coa RAG ao asegurar que mesmo comparten argumentos.

O outro argumento que empregam os defesores da proposta AGAL, idêntico ao do independentismo que utiliza a norma RAG, é que a gente não se “identifica” com a norma portuguesa unificada. Bom, eu penso que a gente também não se “identifica” nem com as outras normas, porque, à partida, não se identifica com que o seu galego oral deva ser escrito na sociedade galega moderna (com todas as consequências), quando para termos uma Língua (uma Lengua) já existe o español (sic).

Estas declaracións de Celso Álvarez Cáccamo, en plena sintonía coas do profesor José Luis Fontenla (que chegou a dicir da norma AGAL que é “portunhol 2″), e a cualificación do galego como “lingua portuguesa” por parte da AGLP non fan máis que constatar o avance do lusismo máis extreme dentro do reintegracionismo. Son de prever, pois, cada vez máis acusacións de “pro-españolismo” entre membros e correntes do propio movemento. Os partidarios do português padrão aumentarán a súa ofensiva con argumentos parecidos aos que se empregan para criticar a norma ILG-RAG para gañar máis adeptos ás súas teses.

E, ante este panorma, que vai facer a AGAL? Quedará cruzada de brazos ante estas acusacións? Permitirá que a súa norma pase de moda ou que sexa cualificada de “portunhol” ou pro-españolista? Todo parece indicar que non. Todo apunta a que os próximos meses van ser escenario dunha dura batalla polo poder no seo do reintegracionismo. Porque, sexamos claros, co nacemento da AGLP… Quen vai mandar máis? Quen vai ser a referencia entre os reintegracionistas? As loitas fratricidas non fixeron máis que comezar.

Seguiremos informando.

Atención. Lamentablemente, por un problema de youtube, o vídeo só se pode ver clicando aquí.

Velaquí algunhas delas:

- A Bebé Lilly di constantemente ‘Está lá‘ que é a maneira que teñen os portugueses di dicir ‘Ola!’ ou ‘Diga?’ ao teléfono. Nas outras versións internacionais din “allô” (fr), “ciao” (it), etc. Nin sequera entre os reintegratas está de moda dicir “Está lá” ou similares para atender o teléfono.

- A nivel fonético chama a atención como a Bebé Lili pronuncia “quero falar com o meu papá”. A pesar de que no portugués oral hai tendencia a ler “co” en vez de “com o” (igual ca no galego), a preposición con non contrae cos artigos en portugués. Tamén é destacable que o “o” de quero (que debía pronunciarse /keru/) case nin se le, o que chega a facer case idénticos un “quero falar com o meu papá” (1ª persoa) e un “quer falar com o meu papá” (3ª persoa), cousa que a nós tampouco nos pasa.

- Outra diferenza salientable en relación co teléfono. A menina di que “ligou” (”chamou” en galego) e pídelle ao pai que non “desligue” (”colgue en galego”). Unha vez máis, a linguaxe telefónica separa galegos e portugueses.

- As partículas “lá” e “cá”, empregadas ata a saciedade en portugués (”diz lá como se fazem os bebés“) non teñen equiparación posible en galego, son inexistentes no noso idioma.

- A construción das interrogativas é ben diferente en galego e en portugués. Fixádevos que a sintaxe de frases como “Diz lá como é possível o avião voar” é inexistente en galego pero moi común en portugués. Nós nunca diriamos “Dime como é posible o avión voar”. Tamén é propio do portugués engadir partículas “é que” no medio das interrogativas, se cadra por influencia francesa (est-ce que): “como é que un navio consegue flutuar?“, “porque é que as flores são as mais belas?”, etc. En galego non é tan común ese xeito de construír frases interrogativas. Os portugueses adoitan mesmo dicir en vez de “como é?” a construción “como é que é?“.

- E para terminar, e para non ser pesado (porque hai moitas máis diferenzas), a onomatopea do ladrido dun can. En que idioma ladran os cans en Portugal? Pois en portugués, obviamente! Entón a que vén ladrar cun “ão, ão” en vez do típico “guau, guau”…?

Aquí tedes as letras completas da canción para cando queirades practicar na casa. Por certo: o tema non vos recorda a Jordy, aquel francesiño que hoxe xa é maior de idade e que de pequeno cantaba aquilo de “Dûr, dûr d’être bébé”?

Português

Ai, quero falar com o meu papá
Papá, preciso muito de falar contigo

Está lá (Está lá)
Está lá (Está lá)
Quero falar com o meu papá
Quem está lá? Quem quer falar?
É a Lili
Lili quem?
É a Lili
Falar com quem?
Com o papá e mais ninguém

Papá Papá Papá
Liguei p’ra te falar
Papá há certas coisas
Que eu ando a pensar
A minha idade é dos porquês
Papá diz lá como se fazem os bebés
Porque razão a chuva cai?
E onde é que a Lua durante o dia vai?

Estás a ouvir com atenção?
Não desligues papá
Ainda não acabei

Diz lá como é possível o avião voar!
Como é que um navio consegue flutuar?
E as estrelas? Falam entre elas?
Porque é que as flores, são as mais belas?
Porque não fala o nosso cão?
Eu falo com ele e ele só me diz “ão, ão”

Papá Papá Papá
Quem é o Pai Natal?
E, afinal papá, O Sol faz bem ou mal?
Como é que as abelhas fazem o mel?
São de algodão as nuvens ou de papel?
Porque assobia no quadro o pau de giz?
E ao pé de ti papá sou tão feliz!

Galego

Ai, quero falar co meu papá
Papá, preciso moito de falar contigo

Ola (Ola)
Ola (Ola)
Quero falar co meu papá
Quen é? Quen quere falar?
É Lili
Lili que?
É Lili
Falar con quen?
Co papá e con ninguén máis

Papá Papá Papá
Chamei para te falar
Papá hai certas cousas
Que eu ando a pensar
A miña idade é dos porqués
Papá, dime logo como se fan os bebés
Por que razón a chuvia cae?
E onde vai a Lúa durante o día?

Estás a oír con atención?
Non colgues papá
Aínda non acabei

Dime como é posible que voe o avión!
Como é que un navío consegue flotar?
E as estrelas? Falan entre elas?
Por que as flores son as máis belas?
Por que non fala o noso can?
Eu falo con el e el só me di “guau, guau”

Papá Papá Papá
Quen é Papá Noel?
E, ao final papá, o sol fai ben o mal?
Como fan as abellas o mel?
Son de algodón as nubes ou de papel?
Por que asubía no encerado o xiz?
E ao pé de ti papá, son tan feliz!

Se tes problemas para ver o xogo, dálle aquí.

Polo que se ve, moitos clientes do súper confúndeno habitualmente cunha barra libre, de aí a que os seus responsables se visen na obriga de deixar as cousas ben clariñas mediante un cartel.

http://causes.com/bueno

Como xa vos anunciei, o tema do ‘bueno’ non está morto. E esta é só a primeira iniciativa a grande escala que imos levar a cabo para conseguir o noso obxectivo. As próximas xa volas iremos comunicando cando proceda.

Graciñas polo voso apoio e non temades… Xuntos, habémolo conseguir! Bueno é galego!

Meu deus! Que nervios!

Esta é a ligazón da pregunta en vídeo: http://quin.tv/video/117-o-reintegracionismo

O caso é que non vexo motivo ningún para renunciarmos a ese trazo fonético tan típico galego como é pronunciar coma “e” a conxunción “e”. Hai detrás disto un intento forzado por achegarnos á lusofonía? Recordemos que o portugués si que escribe “e” pero le “i” en todos os casos. Non ven o artificial que é dicir por exemplo “i logo!” en vez de “e logo!”? Os portugueses, por certo, xa non empregan ese xiro. Sempre dirían “E então?” (lido /i ẽ‘tãw/) con ese sotaque tan fermoso.

Non se decatan? Eliminar ese “e” é matar unha parte esencial da fonética galega! Please stop the madness! Pregúntome que opinará disto a AGLP… Haberá nisto consenso no seo do reintegracionismo?

O que si é que é paradoxal de todo é que, como xa recordei nun post anterior, os máis famosos presos (xa ex-presos) independentistas galegos non poderían inscribirse nin como Ugio nin como Giana en ningún rexistro civil de Portugal… porque, a pesar de que é algo do que non se fala moito, hai unha chea de nomes galegos que non están aceptados pola lusofonía, nin sequera coa grafía reintegracionista. E por aí debería empezar a traballar a Academia Gran-Deturpadora Galega da Língua Portuguesa. Por exemplo.

Por último, quixera deixar algunhas preguntas no aire:
1- Por que Sam Tisso ou Sam-Tisso? Que santo é Tisso? Por que Tisso e non Tizo, Tiso ou Tiço? Tiço queda así, como máis “queque”, non? En todo caso, non tería que ser Santo Tirso? En Portugal hai un sitio que se chama así.
2- Non debería de ser Joana en vez de Giana? É que non encontro ningún nome equivalante na lusofonía… É que, segundo acabo de comprobar, nin Giana nin Jiana nin Jiã son válidos. Joaninha si que sería, por certo. E tamén Juliana. E tamén Julita!!! Julita mola mil.
3- Por que se no DNI de Giana/Xiana aparecen supostamente os apelidos Rodríguez Gómez… e se a terminación -ez é supostamente aceptada polos reintegratas… Por que todo o seu contorno escribe “Rodrigues Gomes”?

Son preguntas que seguramente non terán unha única resposta certa, porque xa sabemos que poden ser respondidas en función do grao de reintegracionismo do consumidor. O de sempre.

E digo eu… Manda carallo! Que estea o catalán antes ca o portugués, que é unha lingua oficial na Unión Europea e propia dun estado feito e dereito! E pregúntome. A que se lle pode atribuír iso? Á (gran) capacidade de presión dos cataláns? A que galegos e portugueses somos uns miñaxoias e que non protestamos como é debido? Que está pasando? Como é que ninguén fixo nada?

Pero a traca final está por chegar. Na web de Ryanair non só non está presente nin o galego nin o portugués, é que o catalán esta por diante (enriba) do castelán nalgunhas páxinas, como a que informa que petou o sistema de reservas. Podes clicar na imaxe de abaixo un par de veces para comprobalo.

Flipo en cores. Non nos teñen respecto nin consideración e creo eu que algo haberá que facer, que tampouco é tan difícil traducir catro chuminadas!

E xa sei o que ides dicir. Que se a RAG admite actualmente a terminación -bel (aínda que non é a opción preferente), que se Lugrís Freire metía moitas patadas, castelanismos, hiperenxebrismos, etc (que si que o facía)… Pero non me negaredes que se nota que ao pobre home xa lle amolaban, hai 85 anos, os “innovadores que deixan as augas galegas pol-as estranas“. Non vos parece curioso? A min si. Será esta a primeira mostra de discrepancia ao reintegracionismo nas nosas letras?

Bueno… Eu non vos son un experto en literatura galega, así que se coñecedes outros documentos antigos que falen de loitas normativistas pero desde o punto de vista do oficialismo, facédemo saber. Que as frases supostamente pro-reintegratas de Murguía, Castelao, etc. xa as sabemos de memoria.

Por certo: no caso de Lugrís Freire non se sustenta a teoría de que os escritores “clásicos” do galego non tiñan nin puta idea do portugués. Fixádevos que na bibliografía desa primeira gramática galega en galego aparecen varios títulos sobre lingua portuguesa. Ah! E outra cousa. O manual de Lugrís, que foi presidente da RAG, fai constantes referencias á necesidade de respectar o legado dos primeiros escritores en galego tras os Séculos Escuros. De aí, penso, que lle mosquearan tanto as propostas dos ‘innovadores’.