Seguindo coa miña campaña de caza e captura de friquis lusófonos, descubro con pracer un artista do que temos que aprender moito. Chámase o Rouxinol Faduncho e é todo un personaxe alá abaixo. A súa marca característica é a de adaptar diversas cancións ao fado. Todo, absolutamente todo é subsceptible de ser cantado á maneira dos fadistas para o Rouxinol. Desde as cancións infatís ata os éxitos da música disco.
Comecemos precisamente polas cancións para crianças. Aquí tedes a versión fadista da Abelha Maia e do Dartacão e os Tres Moscãoteiros, dúas cancións que por certo aparecen tamén nun vello post do alema.
Que? A que mola? Pois non perdades como interpreta o Rouxinol a coñecida “YMCA“ (que pasa a “Ai, eu sou gay”) ou a mítica “I will survive“ de Gloria Gaynor. Todo pasado pola peneira do fado.
Simplemente espectacular. E digo eu… A que esperamos para versionar coa gaita estas ou outras cancións universalmente populares? E logo non podiamos experimentar a ver se nos facemos de ouro? Os andaluces, todo canto hai, versionean ao seu xeito… o Rouxinol tamén o fai en portugués… Por que carallo nós non facemos o mesmo?
Unha noticia dun xornal deportivo portugués sérveme de inspiración para a creación da segunda palabra do dicionario galego pijo/relambido/queique. Anótaa ben: “perdulario /a“. O bo que ten esta palabriña é que, como non a entende nin Cristo, podes darlle os significados que máis che gusten. Pero sexamos serios.
Consulto no dicionario de galego “Ir Indo” (en papel porque a versión online foi ‘capada’) e vén a seguinte definición: “Que é moi vicioso (atribuído a persoas)”. Conclusión: pode empregarse para chamarlle a alguén o equivalente a “pendón/putón verbenero“. Guai.
Pero é que mirando en dicionarios de portugués e pseudo-portugués, veñen outras definicións que podemos asumir estupendamente. No wiktionary portugués vén isto: “aquel que gasta excesivamente (por mal uso, irresponsabilidade, etc.)… Ou dito en linguaxe da rúa “derrochón“, “gastador”, “desbaldidor“, etc. Ideal para botarlle en cara a un amigo ao que lle teñas envexa porque manexa con máis soltura a visa.
Pero non nos enganemos. A fonética desta palabra pode inspirarnos para outros significados. Non pode ser logo unha mestura entre “perdedor” e “ordinario“, por exemplo? Ou por que non, unha maneira fina de chamarlle á veciña “verdulera“? É o bo que teñen estas palabras. Valen para insultar a pracer.
Exemplos: “Mira nena… estás feita unha perdularia, e eu sufro moito indo contigo de compras”, “Con tanto ferrete van pensar de ti que es un perdulario”, “Chámame croco, tía, pero eu creo que Vane se pasa de perdularia”.
Hoxe empezamos unha nova sección: un dicionario para galego pijo/relambido/queique. Conscientes de que este idioma carece de futuro ata que non sexa plenamente dominado polas clases máis ‘elevadas’ da nosa sociedade, iniciamos unha serie de propostas para que o galego sexa máis guai para os que se animan pouco a empregalo.
A nosa primeira proposta é “croco”. É un apócope de “crocodilo” e equivale ao castelán “borde”, que en galego á súa vez sería “bordo” e queda fatal, fatal, fatal… En portugués sería “chato” (pronunciado “xato”) e tampouco mola. A grafía recomendada é “croco” pero tamén pode escribirse con k para darlle un toque máis pijo aínda se cabe: “croko”, “kroko” e “kroco” son igualmente válidas. Para sms, simplifícase con “crc”, “crk”, “krc” ou “krk”.
Exemplos: “Vane, tía, recoñece que desta vez fuches un pouco croco con el”, “Miña nai é un croco, non me deixa volver á casa máis tarde das doce da noite”, “Aí veñen eses crocos proletarios” ou “Chuza! está cheo de crocos, nena, pero ti, nin caso”.
Por suposto, esta sección queda aberta ás suxestións dos usuarios, aos que se lles agradece por anticipado a súa colaboración.
Loading ...
conta coa resposta politicamente correta 