Aconteceu o Día das Letras Galegas no programa ‘O País dos Pequenos’. O conselleiro de Cultura, Roberto Varela, e a presentadora Belén Regueira, conversaban animadamente sobre os estereotipos que hai arredor do carácter galego. E saíu o ‘bueno’, como non! Tan claro ten o conselleiro que o bueno é galego que asegura que é necesario traducilo para que a xente entenda o seu verdadeiro significado no noso idioma. O documento non ten desperdicio.
Vaia, vaia. Parece que os días que hai Eurovisión hai unha manchea de noticias que comentar. Imos por partes.
1) Feijóo nomea a Anxo Lorenzo, un sociolingüista independente de recoñecido prestixio e comprometido co galego, para dirixir a política lingüística da Xunta. A Mesa e o BNG cualifícano de “verdugo” do galego, nada menos. En Galicia Bilingüe tamén están que adoecen. O dos galegófobos enténdoo. O presidente da Xunta nomeou alguén que loitou polo que eles cualifican de “imposición do galego”. O que non entendo é a saña da Mesa. A quen querían que se nomease? Callón respóndeme que non é un ataque persoal, e que a alternativa é un cambio de política. Nomeando o señor Lorenzo, non é logo un cambio de rumbo polo que hai que felicitarse? Cal é logo o candidato ideal da Mesa?
Paréceme algo precipitado xulgar de antemán sen saber cales son os compromisos aos que chegou Feijóo con Lorenzo para que aceptase o posto. Hai que esperar. É certo que hai declaracións de dirixentes do PP que causan certo desacougo (a pretensión de resucitar, por exemplo, a polémica de ‘La Coruña’), pero é certo tamén que de momento as cousas non pasaron de aí, dunhas declaracións. E volvo reiterar o que dixen noutras ocasións: para recuperar os consensos hai que ter mesura, prudencia, siso… e iso vai por todos. Dun lado e do outro. Todos a pechar esas boquiñas e a poñerse a traballar.
Apúntanme que a reacción da Mesa pode deberse a un intento por manter “a tensión” con vistas á manifestación do 17 de maio. Eu creo que é unha estratexia errada. O aspecto reivindicativo dunha manifestación non implica ter que perder os papeis. O normal sería recoñecer a traxectoria do novo secretario xeral, reclamar que sexa coherente co seu traballo anterior e esperar acontecementos. E unha vez dito iso, pode manter con elegancia que seguen vivos os motivos polo que convoca a manifestación do domingo e a outra cousa. O cortés non quita o valente.
2)Os da Gentalha conseguiron o seu elevador(ascensor, en galego). Recadan pasta a velocidade do raio: 10.000 euros en 3 días. Parabéns para eles. Agora, o que podían era organizar unha coletadoutros 120.000 para comprar o famoso dicionario da RAG e colgalo na internet.
3) Este ano, o actor Quico Cadaval vai ser o patrón dos reintegratas no Día do Orgulho Lusista e Reintegrata, que se celebra o 25 de maio. [Por certo: que pensará o novo secretario xeral de Política Lingüística sobre os reintegratas? Non pararei ata descubrilo].
4) TVE destitúe o xefe de Deportes por non ofrecer os apupos do público ao himno de España. A quen hai que cesar por emitir tenis en vez da 2ª semifinal de Eurovisión?Vergonzoso. Menos mal que nos quedou Portugal (e Andorra) para seguir a retransmisión. Como castigo a rtve, negueime a sentouciñar o festival por rtve.es, que para máis inri estivo colgado media hora.
5) A raíz da idea dun colega, institúo desde hoxe a Igrexa Alemista do Primeiro Bueno, a única igrexa onde todos os crentes son practicantes. Remember. Bueno é galego. Xa asinamos 1.281
Hoxe é foi un día moi intenso, cheo de grandes noticias. Como non teño moito tempo, vou resumir.
1)A RAG dá a cara… por fin. Menos mal. Non foi sen tempo. Chegou tarde a reacción, pero chegou. E hai que estar contentos. Polo que se ve no tríptico que publicaron parece que teñen as cousas moi clariñas. A mágoa foi que non as dixeran antes. Pero en fin. Non imos recrearnos no que puido ser e non foi. Hai que mirar cara adiante. A recuperar o consenso e a despolitizar a cuestión lingüística. E da man da nosa autoridade lingüística, non dunha sucursal dunha universidade lisboeta. Por certo: hai por aí quen alucina coas referencias da RAG á “irmandade” coa lusofonía. A ver se se decatan algúns dunha santa vez que defender a aproximación á lingua portuguesa non ten por que equivaler a auspiciar a conversión do galego nun dialecto submiso.
2) Os da Gentalha do Pichel están en apuros. Necesitan 10.000 euros porque din que lles queren pechar o local. Os cartos son para pagar un ascensor para discapacitados, “o último paso para ter todos os papeis en regra”, din. Teñen que conseguir 10.000 euros nun mes, e en só tres días reunir a metade dos cartos. Os que ameazan co peche son os do Concello de Santiago (PSdeG+BNG) pero parece que para os da Gentalha só hai un culpable (o señor Conde Roa, do PP). E eu pregunto… A que vén tanta présa agora? Isto do ascensor era algo que se sabía desde hai tempo ou xurdiu así, de repente? Persecución política por parte do PP? Desleixo por parte da Gentalha? A ver en que acaba todo isto. En fin. Espero que se solucione.
A continuación reproduzo o comunicado da RAG para que quede constancia que é asumible pola inmensa maioría dos galegos.
Diante dos pronunciamentos e as comunicacións públicas que dun tempo
a esta parte se están a producir arredor da lingua galega, moi especialmente
sobre a súa presenza nas aulas de ensino non universitario, e dada a significación
histórica desta institución fundada en 1906 baixo a presidencia de Manuel
Murguía, constituída a prol da defensa e a dignidade do noso idioma e da nosa
cultura, e depositaria do ordenamento normativo da lingua por decisión do
Parlamento de Galicia e a Lei de Normalización Lingüística (1983), a Real Academia
Galega séntese na obriga e no deber moral de pronunciarse nos seguintes puntos,
que consideramos fundamentais.
1. A lingua galega é unha riqueza, patrimonio común de todos os galegos,
lingua milenaria, posuidora dun rico acervo histórico que nos sitúa en pé
de igualdade entre as culturas todas do mundo. A lingua galega forma parte
consubstancial da identidade e do recoñecemento de Galicia como nación e como
colectividade. Como dicía Ramón Piñeiro, a quen este ano honramos o Día das
Letras Galegas, “para que unha comunidade humana teña categoría de pobo,
para que teña unidade íntima e transcendente, ha de ter unha alma de seu.
E un pobo ten alma de seu cando posúe idioma, cando fala nunha lingua propia,
que tal é o que significa a palabra idioma. A lingua vén a ser a alma viva do pobo
que a fala, vén a ser a súa comunidade esencial”.
2. Como lingua propia de Galicia, o galego dános identidade no mundo, pero
tamén nos relaciona con outros espazos aos que, cumprindo unha función
comunicativa, non queremos nin debemos renunciar. A lingua galega non
é incompatible co coñecemento e o uso doutras linguas, moi especialmente
o castelán, e vencéllanos coa irmandade galego-luso-brasileira, que nos abre
a varios continentes e que nos universaliza. Xunto co castelán, o inglés e o
coñecemento das novas tecnoloxías da comunicación, propias da sociedade global
da que formamos parte, os homes e mulleres da Galicia do noso tempo, cidadáns
dun novo século conscientes do valor do seu idioma, dispoñemos de posibilidades
certamente privilexiadas para nos relacionarmos co mundo e, sen renunciarmos
a nós mesmos, exercer como cidadáns universais.
3. Ninguén é propietario da lingua. Como patrimonio común, herdado dos nosos
avós e dos devanceiros, a lingua é de todos os galegos, mesmo daqueles que non
tiveron a fortuna ou a oportunidade de recibila de seu na infancia. A lingua é un
cemento que nos une, no que nos recoñecemos e que nos proxecta cara ao futuro,
polo que de ningunha maneira podemos aceptar nin discriminacións pola súa
causa nin que se abran fendas na sociedade común, que facemos entre todos,
creando ou promovendo guetos ou espazos estancos. Irresponsablemente
estariamos a producir unha freita social que endexamais existiu e que tería
gravísimas consecuencias para o futuro.
4. A convivencia, o respecto e a harmonía deben presidir en todo momento as
actuacións que arredor da lingua se desenvolvan, tendo unha cousa presente:
un idioma castigado durante séculos, asoballado na súa historia, abaixado na
consciencia dos seus falantes esixe un tratamento activo, unha política estratéxica
e decidida por parte do goberno e da administración, accións que o doten de
recursos para igualalo con aqueles outros idiomas que non viviron ese proceso.
O rexurdir do idioma galego vai acompañado do rexurdir da autoestima dos seus
falantes e dos que como patrimonio común o teñen, da dignidade colectiva
e da modernidade do país en todos os seus ámbitos.
5. A situación lingüística da Galicia de hoxe xa non é unha situación diglósica
típica, con dúas linguas que se usan para funcións diferentes (galego para usos
informais e castelán para usos formalizados); pero tampouco se pode dicir que o
uso do galego ou do castelán dependa simplemente do interlocutor. O galego
avanzou, pero a súa desproblematización e a súa progresiva conversión en lingua
de uso natural e normal (normalización) levou os contrarios a este proceso a
manchar a palabra normalización, como se significase agresión aos que non teñen
o galego como lingua habitual, e a erguer o falso concepto de liberdade, que
parecen entender como dereito a non falar nunca o galego.
6. Para superar esta situación cómpre, entre outras medidas, reforzar a presenza
da lingua galega no ámbito escolar, con especial atención ás primeiras idades,
para que o idioma xurda de seu nos ámbitos máis próximos (na familia e na
escola). Cómpre facelo respectando a lingua das familias, procurando con extremo
coidado o afecto e a convivencia naqueles casos en que a lingua primeira non sexa
o galego. Mais cómpre unha política activa ao respecto, na procura dunha
capacitación e dun coñecemento real do idioma (non unha utilización litúrxica
do mesmo), promovendo con recursos o seu uso e implementándoo como lingua
vehicular doutros coñecementos na escola.
7. O novo clima lingüístico que trouxo a Constitución de 1978 abriu as portas
a unha convivencia de linguas. Dende que Galicia ten autonomía política, gobernos
de diferente signo tentaron impulsar a recuperación social do idioma centrando
as actuacións moi principalmente no ámbito educativo. Mais a política lingüística
non pode ficar reducida ás aulas. Aínda que a acción educativa é fundamental para
a conformación das destrezas do idioma e mais para o seu prestixio e o seu
recoñecemento no imaxinario social, a acción de uso e os recursos deben
orientarse asemade a outros espazos fundamentais na vida pública: os medios de
comunicación de masas, as industrias do lecer e da cultura, as novas tecnoloxías, a publicidade, a vida empresarial, o funcionariado, a administración pública, a xustiza, a igrexa, a universidade, o mundo do traballo, o comercio, a economía, conscientes de que a lingua é tamén unha marca de calidade, tarxeta de presentación identitaria nos espazos da globalización. Traballar a prol da lingua significa concitar, estimular e avivar todos os sectores que configuran o corpo social.
A Real Academia Galega observa con preocupación os pronunciamentos e as
polémicas que, partidarias as máis das veces, nacidas ben do exceso de celo,
ben do prexuízo lingüístico, deben ser superadas pola acción dun goberno que
aspire a ser de todos os cidadáns. Tamén resulta preocupante que as primeiras
decisións lingüísticas anunciadas pola Xunta de Galicia sexan todas
desprotectoras da lingua galega.
Convidamos aos responsables do novo goberno a que escoiten as institucións
que, como a presente, veñen traballando de vello polo idioma, con información,
metodoloxía e estudos certos, na procura dun acordo social integrador,
a prol do uso, a dignidade e a continuidade do idioma, que debería sustentarse
en catro principios básicos:
1º Compromiso de arredar a lingua galega da controversia
partidaria. A lingua é de todos e todos teñen cabida para
acadar o seu pleno uso normal.
2º Impulso do multilingüismo. Na anterior lexislatura
potenciouse o trilingüismo en moitos centros escolares
(galego, castelán e inglés), que agora podería ampliarse
a unha cuarta lingua, sen esquecer o acceso ás linguaxes
das novas tecnoloxías.
3º Reafirmación e desenvolvemento do Plan Xeral
de Normalización da Lingua Galega, que no seu día,
por unanimidade, apoiou o Parlamento de Galicia
(Doc. núm. 17629, BOPG núm. 622 do 07.09.04).
4º Compromiso de impulsar unha cooficialidade simétrica
dentro da Constitución, na que todos os cidadáns teñan
dereitos e deberes co castelán e co galego, única forma
de acadar a igualdade cidadá.
Os poderes públicos están obrigados a meditar serenamente a qué escenario
queren levar a sociedade galega, tendo sempre presente que a lingua galega
non é un problema, senón unha oportunidade.
Agora que xa falta tan pouquiño para Eurovisão, quería aproveitar para mostrar o meu apoio incondicional a Soraya. A cantante estremeña (e con ascendencia portuguesa) estivo recentemente en Portugal (un país que “adora”, segundo as súas palabras) promocionando o seu ‘La noche es para mí‘. Aquí vos deixo un vídeo onde a moza se lanza a falar en portugués… Miren que ben o fai! Estou emocionado! Este ano, ata os reintegratas con Soraya!!!!
Sigo sen dispoñer de moito tempo para bloguear pero quería comentar convosco e rapidiño tres cousiñas coas que topei de casualidade esta fin de semana.
1) As “boas” relacións que ten Portugal con Corea do Norte.Sorprendeume bastante, a verdade, o feito de que exista unha certa “cordialidade” portuguesa coa ditadura máis hermética do mundo.Un país onde os cidadáns carecen das mínimas condicións para vivir… Non sei. Abraioume comprobar que é tal o “bo rollito” que o goberno norcoreano mesmo felicitou a Cavaco Silva pola súa elección como presidente da República. En fin. Non mola.
2) Falando de “diplomacia”… Parece que Televisión Española quixo recentemente pechar a súa delegación en Lisboa e que só “presións diplomáticas” o impediron finalmente. TVE segue tendo unha correspondente aquí, pero ao parecer con menos medios. Sigo comprobando que existe pouco interese informativo aos dous lados da fronteira. Nos informativos portugueses predominan as informacións locais e España (non digamos Galicia) aparece pouco ou case nada, e viceversa. Habería que analizar as causas diso… E sobre todo, é posible rachar esa dinámica sen que pareza forzado? Interesa en Portugal o que pasa en Galicia? E en Galicia interesa o que pasa en Portugal?
3) Descubro que existe “polho” en portugués. Para vós será unha parvada pero a min chámame moito a atención. “Polho” é un tipo de uva e coloquialmente ata pode ser un “mozo”, un “rapaz”. E non só: antigamente era a forma de dicir “frango“! Por que non din “polo” os portugueses en vez de “frango“? “Frango” pode ser galego? :D Conste que en galego “pollo” é unha variante de “piollo”. É lícito dicir en galego “montar un pollo“? Eu voto que si.
É con enorme tristeza que vos teño que anunciar que o vídeo titulado “Xuxa, a máis satánica e diabólica“, elaborado por min para YouTube foi censurado. Parece ser que á artista brasileira non lle gusta nada que se fagan parodias das mensaxes presuntamente satánicas que inclúen as súas cancións infantís reproducidas ao revés. Xuxa Promoções e Produções Artísticas Ltda. ordenou a retirada do mencionado vídeo… e YouTube achantou.
“Notificamos a remoção ou desativação do acesso ao material a seguir em decorrência de uma notificação de terceiros da parte de Xuxa Promoções e Produções Artísticas Ltda. informando que este material é infrator”
A min, francamente, paréceme unha pasada que esta señora non poida ser parodiada. Ademais, como se pode demostrar que hai pasaxes supostamente diabólicas nas súas cancións sen reproducilas? En fin, porque non teño nin ganas, nin forza, nin tempo, nin pasta para protestar, que senón había reclamar. De todos os xeitos, queda patente que detrás da doce Xuxa hai moi pouco sentido do humor. A mesma escasa simpatía que teñen os reintegratas hardcoredalgúns foros!
Xa de volta en Lisboa con Nuno, comprobo que por culpa das eleccións perdín algo moi importante: a selección das cancións que representarán a España e a Portugal en Eurovisión. Eu, sinceramente, a pesar de que Lisboa é a miña cidade adoptiva temporal, téñoo claro: mellor mil veces “La noche es para mí” de Soraya que “Todas as ruas do mundo“ de Flor-de-lis. Comparade vós. Non hai nin punto de comparación. Ra-ra-rá Soraya vencerá. (de feito aparece como favorita nalgunhas quinielas)
Hoxe traio tres polémicas para debater, e todas de rabiosa actualidade (bueno, todas menos a última). Arf, arf!
Polémica A)
‘Vieiros’ entrevista a Feijoo e transcribe a conversa poñendo “Galiza” en vez “Galicia” e “compatíbel” como “compatible”
É iso lexítimo? Eu creo que non. Entendo que todo medio de comunicación ten que ter un libro de estilo e mesmo que lles dea prioridade a unhas formas sobre outras para darlles unha unidade aos seus escritos. Ata aí todo OK. O que non me parece ben é que, se un entrevistado emprega unha fórmula totalmente válida en galego RAG, os que transcriban esa conversa muden esa palabra por outra igualmente válida. Se eu digo “accesible”, non quero que poñan na miña boca “accesíbel”, se eu non o digo. Eu non uso a forma “Galiza”, pero tampouco me gustaría que a alguén lle transcribisen “Galicia” cando di “Galiza”, que quede claro. Creo que debe predominar o respecto ao entrevistado cando hai dúas formas válidas. Unha cousa é o que faga o medio e outra cousa o que fagan as persoas que aparecen nel.
Creo que non debería facelo. Era mellor que empregase subtítulos, sen dúbida ningunha.Igual que fan as televisións portuguesas cando entrevistan persoas que falan galego. As legendas axudan a comprender e non distorsionan o discurso. Pero tamén hai que dicir que, contrariamente ao que moitos pensan, a maioría da poboación galega ou non sabe ou non ten por que saber exactamente e ao 100% o que di alguén que fala en portugués. De aí que, ao meu entender, se deba recorrer aos subtítulos nas partes que poidan dar máis problemas de comprensión para un galegofalante medio. Estou profundamente en desacordo co mito de que os galegos e os portugueses se entenden perfectamente os uns cos outros. Non debería ser así, pero é o que hai. Por outro lado, hei de dicir que tampouco estou totalmente en contra da dobraxe do portugués. Nunha noticia serviría un subtítulo, claro, pero se a TVG se decidise, poñamos o caso, programar unha telenovela brasileira en horario de tarde sería esixible que a dobrase, igual que dobra as telenovelas suramericanas.
Sen coñecer moito da polémica, salvo o que conta o PGL, e deixando por diante que non aprobo supostas censuras sobre certas partes do libro, entendo perfectamente que un organismo galego se encargue de traducir ao galego unha obra gañadora dun certame, sexa en portugués, en castelán, en catalán ou en eslovaco. As estatísticas din que arredor do 80% da poboación sabe ler en galego e que algo máis do 50% sabe escribilo correctamente. Alguén pode imaxinar cales son as destrezas dos galegos á hora de ler e escribir en portugués? Evidentemente, ben, ben menores. E digo máis. Son un namorado da lingua portuguesa, e de feito fáloa sempre que podo, pero teño que recoñecer que ás veces ata a min, afeito como estou ao reintegrata, me parece ata cansativo ler textos escritos en portugués. Mesmo eu teño que facer un esforzo, que fago gratamente, pero non por iso deixo de facelo…. Imaxinen agora cantos galegos poden verse motivados cun texto en portugués.
Andressolo é todo un personaxe. E tanto é así, que ás veces se confunde o que conta nas súas parodias con quen é el na realidade. Igual que moitos de vós, souben de Andressolo polos seus sketches sobre o reintegracionismo, sen dúbida os seus vídeos máis populares. Con todo, hai cousas de Andressolo que moita xente non sabe. A primeira, que foi reintegrata ata os 19 anos. A segunda, que debaixo das súas barbas hai un tipo non nacionalista ao que ás veces “linchan” polo seu traballo. Señoras e señores. Ladies and gentlemen. Chegou o momento. Esta é a verdadeira cara de Andressolo.
Para moitos xa é vostede todo un referente do humor na rede, cunha cantidade inmensa de vídeos e en varios idiomas! Ata que punto é importante para vostede a lingua á hora de facer humor?
Para min a importancia da lingua á hora de facer humor só ten que ver co cómodo que me atopo eu nese idioma. Por iso o 90% son en castelán. Non é que fale mal o inglés ou o galego, pero cando se trata da espontaneidade que require a improvisación (e case todos os meus vídeos son improvisados) pois un pouco máis de soltura supón moito en canto a como queda a cousa. Despois está o tipo de humor, que depende moito da lingua que use. Caricaturizo os británicos en inglés mellor que en castelán, evidentemente. E danse xogos de palabras que non se poden facer noutras linguas. Tamén uso bastante o spanglish e galinglish. O galego só o uso en vídeos que o requiren, con moi poucas excepcións. Ou sexa,que case todos os meus vídeos en galego son parodiando o nacionalismo rancio, porque de entrada o que me sae é o castelán.
E eu que pensaba que case toda a súa produción era en galego…!
A maioría dos meus vídeos sempre foron en castelán. Non só cando empecei a facer vídeos (hai case tres anos) senón tamén cando empecei a subilos (cando me enteirei da existencia de Youtube, 10 meses máis tarde) e durante toda a miña traxectoria audiovisual. Podes comprobalo indo á miña canle de Youtube e mirando os meus primeiros vídeos. A relación de vídeos en galego sempre foi de 1 por cada 7-10 en castelán. O que pasa é que a maioría dos máis vistos son en galego. Foi o de parodiar o nacionalismo galaico o que me fixo máis “popular” (impopular para moitos), porque ate agora case os únicos que o parodiaban eran os españolistas fachas. Con isto deuse unha circunstancia graciosa, que é que gañei inimigos e amigos sen merecer nengún. Digo iso porque moitos pensan que son nacionalista (asombroso, con semellantes parodias!) e uns me poñen verde por iso mentras outros me animan a seguir promovendo a causa galaica. Eu non me canso de aclarar que non son nacionalista, pero parece que as barbas poden máis…
Si, moitos cren que as súas parodias son chiscadelas de ollo ao reintegracionismo… Eses Galizas con z marcados e palabras acabadas en -zón…
Eu fun reintegrata cando era nacionalista, que foi dende neno até os 19 anos. Despois non só o nacionalismo me resulta totalmente alleo senón que o reintegracionismo me parece unha opción elitista e absurda. Eu penso que o galego é o que falan os galegos, non o que din catro iluminados. As linguas evolucionan, e moitas veces sofren cambios pola influencia (imposta ou non) doutra cultura. En castelán dise “bistec”, que vén de “beef steak” en inglés. Paréceme absurdo loitar contra iso, aínda que se dea por unha expansión medioinvasiva da cultura anglosaxona.
Cando estaba no instituto escribía pasquíns en reintegrado que despois distribuía. Os estudantes (que eran galegos) preguntaban que lingua era aquelo. Para a maioría dos galegos e galegas un “ç” ou un “lh” resulta estraño. E dicir “reparaçom” tamén. Entón que carallo ten iso de galego? O feito de que no pasado o galego fose máis similar ao portugués non nos ten por que facer dar marcha atrás no tempo. Tamén antes era máis similar ao latín. E o latín foi imposto polos invasores romanos; así que se o problema co galego popular é que está influenciado pola imposición do castelán, por que non rexeitamos o uso de linguas romances na península?
Insisto, para min as linguas as definen os falantes, non os eruditos elitistas. Creo que queda claro o que penso do tema en vídeos coma “Galiza primitiva” ou “Conselhería de reintegraçom”.
Como acepta en xeral a xente, e os reintegratas en particular, os teus vídeos? Houbo algunha persoa que se rebotase contigo?
Pois depende moito. Por unha banda depende de como entendan o vídeo (na maioría dos meus vídeos buscar un significado é de tolos, porque é humor absurdo, pero en moitos dos galegos hai algo de ironía… ás veces, claro).
Os reintegratas reaccionan de diferentes xeitos, igual que os nacionatas. Hai quen me apoia pensando que penso coma eles, hai quen non se aburre de entrar nos meus vídeos “galeguistas” para me insultar e hai quen se decata de que non pensamos igual pero que acepta as diferenzas de pensamento e bota unhas risas cos vídeos sen moralizar máis.
Xente que se rebotara comigo, pois moita. O macho galaico é un ser rabudo e tan macho coma o macho ibérico. Xa me ameazaron ducias de veces. Acabarei hostiado por bromear e dicir “Galiza” en vano… E enriba esa xente vai de progre!
Por certo, este ano, a pregunta común a todos os entrevistados de alema.org é: Hai máis de 2.009 reintegratas? Vostede que pensa?
Pois dubido que os haxa, a verdade. Ou igual si, pero como eu xa non ando en círculos dese tipo non me decato. Creo que para a maioría dos galegos pasan bastante desapercibidos, agás nas pintadas nos carteis das estradas, con “correccións” que promoven tanto o galego como por exemplo convertir “San Xosé” en “Sam José”; o cal todos sabemos como len a maioría dos galegos. XD
Tamén me gustaría contarlle que estamos levando unha campaña en facebook para que a RAG admita a interxección “bueno” como plenamente galega… a vostede que lle parece?
A min sempre me parece ben que as normativas lingüísticas reflexen o xeito de falar do povo. E en Galicia todo cristo di “bueno” como interxección. De facer unha campaña eu me preocuparía máis dos animais que viven en granxas ou laboratorios, da xente que pasa fame ou da situación social das mulleres, pero bueno, cada tolo co seu tema ;D
En que se inspira para facer os seus vídeos? Como é o proceso desde que xorde a idea ata que se pon a gravar?
O proceso de produción adoita ser:
Fumarme un bong de hachís ou marihuana (non sempre é preciso, pero ocorre no 80% dos meus vídeos polo menos).
Ocórreseme un xogo de palabras, vexo algo na habita que me da unha idea, venme á testa unha parida calquera… e inmediatamente lle dou ao REC e empezo a improvisar.
Cando me sinto “inspirado” non agardo a ter unha idea. Pulso o REC directamente e coa presión de que estou gravando xa se me ocorren torrentes de ideas. Cando máis ocorre isto é cando tomo LSD, lorazepam e cannabis xuntos. Neses días (tristemente pouco frecuentes) podo pasar horas e horas improvisando. O 13 de Outubro de 2007 grabei 50 vídeos en 5 horas. E moitos pasaron a criba e foron subidos (13 enteiros e outros 13 en forma de videomix). De feito teño unha lista de reprodución adicada só aos vídeos gravados ese día.
Ás veces a primeira toma improvisada non me convence, pero a idea ou certas partes si; entón repito o vídeo inmediatamente despois, improvisando de novo pero incluindo cousas da toma anterior. Ás veces simplemente improviso varias veces e escollo a que máis me gusta, ou corto as mellores partes e as monto. Outras veces (poucas) repito tantas veces o vídeo que xa me aprendo de memoria o que dicía (case como ter guión). Isto pasou por exemplo con “Marea negra”, que repetín case 40 veces. Pero moitas veces ao repetir perde a chispa da primeira toma e queda unha merda tremenda. Eu aprecio moito a frescura que da a espontaneidade. Vese que me trabuco e que sigo, ou que precisamente dun erro saco ideas para seguir co vídeo, que toma un rumbo dictado pola inmediatez en troques de seguir unha pauta marcada.
Hai uns 4 vídeos que teñen guión. Considérome pouco dogmático e non me poño límites no xeito de facer vídeos. Case todos son improvisados, e é o que xeralmente prefiro, pero non me corto de escribir un guión se me apetece.
Despois está o traballo de selección, que é unha brasa.Fixen uns 4.000 vídeos, e xa ves que só un 10% está no Youtube. Improvisando poden saír cousas moi boas pero, como é comprensíbel, sae moita merda tamén.
Pódese vivir de ser Andressolo? Ten esperanza de poder algún día facer humor como fai e vivir diso?
Ha! Máis ben pódese morrer de ser andressolo. Entre o mal que adoito estar animicamente e a cantidade de xente que me quere linchar non creo que sexa unha boa opción estudar andressoloxía.
O de facer humor como fago e vivir diso claro que me gustaría. Pero é un xeito de facer humor que non encaixa moito coas cousas con saída comercial. Ou non sei, tampouco é que o tentase. De feito, levo un ano pensando en mandar algo a produtoras pero dáme medo que me digan que si e rematar cun traballo remunerado… XD
A verdade é que o tema de ter trastorno bipolar faime arrecuar moito, porque teño épocas moi malas e non me sinto capaz de currar. Ás veces paso meses case sen facer vídeos.
Ofrecéronme ir a un casting para presentar un programa na TV, pero non fun porque non vía moi posíbel facer o Andressolo aí (aparte de que hai veces que non me sinto capaz animicamente). E a min o que me gusta é iso, non chupar cámara.
Pero que fas en Londres, tío?
Estou tramitando a introdución de grelos e nabizas na dieta dos nenos ingleses nas escolas. Por agora xa convencín a Gordon Brown de que así van crecer sendo máis nacionalistas e que loitarán pola súa patria en próximas guerras imperialistas coma verdadeiros machos galaicos. A raíña é máis reticente pero hoxe xa conseguín que comera os meus grelos con patacas “a la Andressolo” e que dixera “Wow, this is absolutely brilliant!” Aínda que non é difícil facer que un inglés pronuncie esas palabras… só tes que cagar na súa boca e verás que aínda así repite “Wow, this is absolutely brilliant!”
Cando remate a operación, Gran Bretaña estará sen sabelo criando unha nova xeración de loitadoiros do Frente de Libertaçom do Grelo que, aos 18 anos, emigrarán á Galiza para loitar contra os españolistas e arrasar as súas prantacións de espinafre, plantando grelos no seu lugar.
A ver… Quen carallo é Andressolo? Defínase
Son un vertebrado, mamífero e, por desgracia, humano. Adícome a facer fotos, música electrónica e vídeos, ademáis de andar pola fraga ou sitios libres de xente. Nacín en Vigo, pero dende os 16 anos andiven por sitios moi variados. O de cara onde vou… xa me gustaría sabelo. Vou á deriva.
E unha última curiosidade… De onde sacou o seu alcume?
Cando tiña 15 anos eu era un punk que, supoño que debido á rebeldía xuvenil, estaba contra o uso de drogas (como non probara nada e o referente que tiña era o resto de consumidores de drogas, pensaba que anulaban á xente e que “dificultaban a revolución”… ignorante de min!). Unha noite estaba co grupo de okupas que andaba e todos estaban de tripi, fumaos e borrachos. Entón empecei a improvisar letras versioneando ao “cantautor punk” Manolo Kabezabolo, que adoita cantar promovendo o uso e abuso recreacional das drogas. Pero as miñas eran letras cómicas e cándidas contra as drogas. Os colegas rachaban coa risa e nomeáronme Andressolo Cabezatolo. Despois diso aprendín a raspar a sexta corda da guitarra e din concertos en toda Galicia, en Xixón, Portugalete, Vitoria e Granada. Foi todo un éxito, sorprendentemente. Daí vén o de Andressolo.
Non paran de producirse adhesións á causa ‘bueno é galego‘. A última máis significativa é do grupo de emisoras Radiofusiòn. Son unha trintena de radios de ámbito local que fan unha programación integramente en galego e cuxos locutores tamén padecen o estigma de non poder dicir o ‘bueno’ a vontade, como debería de ser. O apoio dos medios de comunicación é fundamental para o triunfo da nosa campaña e este é o primeiro que aplaude a nosa causa! Cada día que pasa está máis próxima a meta, non hai dúbida.
Por outra parte, teño que volver ao tema do outro día. Segue a campaña de acoso por parte dun lector de alema.org para que NON se publique a entrevista máis agardada, a dun ex-reintegracionista que denuncia ameazas, insultos, etc. despois de abandonar a norma nh. Este é o último capítulo desta truculenta historia.
Acumúlanse as probas contundentes da galeguidade da interxección ‘bueno’.A última vén da man do último spot publicitario de Anxo Quintana. O candidato do BNG á presidencia da Xunta aparece rodeado de cidadáns que repiten un detrás doutro ‘Eu son Anxo Quintana’ e nun momento determinado chega a escoitarse, e ata por dúas veces, a palabra máxica. Por se queda algún simpatizante ou militante do Bloque que aínda tiña dúbidas de que bueno é galego…
Con todo, non quixera terminar este artigo sen solidarizarme cun dos actores que participan no anuncio. É un suposto mariñeiro que podiamos encadrar dentro da categoría 1 na escala de alema [recorden: os que falan galego oral bastante chungo, sen distinguir enes velares e sen saber pronunciar ben o x]. Hoxe todos debemos ser pijos e mariñeiros!
Que mellor para constatar a galeguidade do ‘bueno’ que un programa de televisión dedicado integramente a divulgar a lingua galega? Velaquí unha adaptación do programa ‘Cazador de Palabras’, acabado de estrear na TVG. Como ía faltar o ‘bueno’ na boca de presentador e convidados!? Convénzanse, señores. Non hai volta atrás. Bueno é galego. Legalización xa!
aita: hai alguén aquí? teño unha dúbida: cando se usa 'ó' e cando 'ao'
magnummare: ... un que funcione, porque xa vexo que o teu no vai moi ben... XD XD
magnummare: Señor alema!! com introduciu iso que ten ai de "este blog en portugues automatico"? grasias de antebraso!!
Yuji: Obrigado Aloquete. Vou colocar na minha lista pra quando pedir livros galegos! Ah sim, e achei um artigo seu sobre literatura galega em Portugal, [...]
Aloquete: Yuji, um romance magnífico é PAPAVENTOS, de Xavier Queipo. Cosmopolita, mas galego de cima a baixo.
Remember. Bueno é galego. 
Non mola. 
Ah sim, e achei um artigo seu sobre literatura galega em Portugal, [...]