As autoridades sanitarias acaban da informar a todos os alérxicos ao españolismo que baixo ningún concepto consuman as famosas “uvas da sorte” esta noitevella, nin ás 0.00 horas (Hora Central Europea) nin ás 0.00 horas (Hora oficial de Londres e Lisboa). Análises recentes acaban de demostrar que tomar 12 uvas ao son das badaladas é un costume tipicamente español, o cal pode provocar síntomas inesperados en alérxicos ao españolismo, tales como vómitos, febre, subas de tensión, mareos, etc.
Polo tanto, se vostede é alérxico ao españolismo ou sospeita que poida selo, por favor, non consuma as famosas uvas da sorte en ningún caso. No seu lugar, recoméndase brindar con champán ou cava, ao remate da conta atrás do ano novo, que é o costume que se segue na maior parte do mundo. Recorde igualmente que é aconsellable tamén presenciar unha sesión de fogos de artificio ou polo menos tirar un petardo, para afastar calquera posibilidade de españolite aguda.
O costume de tomar as uvas da sorte, segundo contan as crónicas, xurdiu en Elxe en 1909, en pleno reinado de Afonso XIII. Nese ano, os viticultores da comarca do Baix Vinalopo tiveron un excedente de colleita e, para darlle saída, estenderon o meigallo de que, quen non comera 12 uvas nas badaladas de Noitevella, tería mala sorte para todo o ano entrante. As autoridades sanitarias, aínda que detectaron trazas de catalanidade no costume (hai que recordar que Elxe pertence aos “Països Catalans”), insisten en que os alérxicos ao españolismo non deben consumir as uvas, pola contaminación que supuxo o traslado desta tradición ao resto do territorio español.
Esperando que entenderan ben estas sinxelas instrucións sanitarias, desexámoslles un feliz 2009 a todos.
Quedan poucas horas para que termine este nefasto 2008 e, á espera de que o ano que vén sexa mellor, recibo a grata noticia de que me conceden un premio… á peor iniciativa blogueira. E todo por cometer o pecado mortal de intentar que se recoñeza unha interxección tan nosa, tan galega como é “bueno” como iso precisamente, como plenamente galega. Co seu galardón, o amigo Calidonia conseguiu facerme sentir como cando Halle Berry, co Óscar na man, foi recoller o seu premio ‘Razzie’ á peor actriz.
Pois eu, igual que Halle Berry, recollo o premio con humildade e con bo humor, sendo consciente tamén de que a campaña ‘bueno é galego‘, da que seica se falará en breve outra vez nos medios de comunicación convencionais, é todo un triunfo para o meu idioma.
De feito, é a causa non xenérica arredor do galego que máis triunfa en facebook. O ano pecharase con case 800 asinantes e é ben probable que cheguemos axiña á cifra máxica dos 1.000.
Establecendo algunhas comparativas (con datos do 30 de decembro de 2008) do éxito dalgunhas iniciativas do facebook relacionadas con Galicia e co galego, os datos son ben reveladores:
- Eu falo galego!!: 897 membros
- Bueno é galego: 784 membros
- O Apalpador quer ser o teu amigo: 505 membros
- Adiante BNG!: 182 membros
- Manifesto a prol da convivencia lingüística: 174 membros
- Ana Kiro, premio nacional de Música: 150 membros
- Fans do caldo galego: 58 membros
- Gay-liza: 30 membros
- Instituto da Lingua Galega (USC): 25 membros
- Rouco Varela, papa galego: 18 membros
- Associaçom Galega da Língua: 12 membros (bueno, agora 13, que acabo de sumarme ao grupo )
A comunidade de galegofalantes apoia maioritariamente a inclusión de “bueno” como palabra galega. Ese é o meu Óscar, Calidonia.Thanks for your Razzie, anyway.
Chegou a hora de tirar abaixo boa parte dos mitos que existen arredor do galego e o portugués. E nada mellor que facelo da man dun lingüista portugués de recoñecido prestixio, considerado como un dos principais defensores do reintegracionismo máis alá do Miño. Fernando Venâncio non cala ante o “fundamentalismo” dos “lusistas fanáticos” que lle chaman ao galego “portugués da Galiza”, e recorda que non existe case ningún filólogo luso que considere o noso idioma unha variedade máis do portugués.
Pero Venâncio, nunha entrevista en exclusiva concedida a alema.org, tampouco aforra críticas ao reintegracionismo, do que recorda que “nunca formulou un plan estratéxico para a introdución da súa normativa” e que nin sequera saudou as últimas reformas da RAG, optando por estar sempre “cos dous pés fóra”. Venâncio, contrario á creación da AGLP, prepara un libro que demostra que o portugués se distanciou do galego por unha “castelanización masiva” levada a cabo entre 1400 e 1700, o cal desbotaría as teorías da “virxinidade” do portugués con respecto ao castelán.
alema: Para comezar, gustaríame preguntarlle polas denuncias que fixo vostede recentemente sobre a existencia de certos grupos que pretenden facer do galego algo que non é… É un erro chamarlle ao galego “portugués da Galiza”? Fernando: É um erro completo. É uma provocação, numa situação já de si tão complicada. Galego é o nome prestigioso da língua da Galiza. Só umas mentes doentias lho negariam.Chamarem-lhe «português» é uma forma infantil de desafiarem Madrid. O presidente da nova Academia lusista, discursando no túmulo de Rosalía, chamou à língua portuguesa «alma da Galiza». É dum ridículo ululante.
alema: A ver se o entendo… Vostede é partidario dunha norma como a AGAL para o galego… reintegracionismo, pero con siso… é así? Fernando: Mais ou menos. A norma AGAL é uma boa proposta, mas de facto demasiado avançada para ser a única. Eu defenderia, como fazem hoje alguns jovens reintegracionistas, um binormismo: a norma RAG mais a norma AGAL em igualdade de oportunidades.
alema: A norma RAG? Non era vostede pro-reintegracionista? Fernando: Eu sou um simples português que se interessa pela Galiza e pelo galego. Nasci no Alentejo interior sul, terra de berberes. Menos ‘galego’, em Portugal, é impossível. Mas tenho esta pancada galega, esta loucura mansa.
alema: A ver… Vaiamos ao principio. Galego e portugués son ou non son a mesma lingua? Fernando: São. Mas isso não é coisa óbvia. Se fosse óbvio, todos os que pensam diferentemente (e são muitos, na Galiza e em Portugal) seriam loucos. Só que os lusistas fanáticos acham isso mesmo: que todos os outros são loucos.
alema: Cando se pode dicir que unha lingua se independiza doutra, segundo vostede? Fernando: A decisão sobre se há duas línguas, ou só uma, é fundamentalmente política. Basta nós assim querermos, e o espanhol e o português são a mesma língua. Muitos ‘dialectos’ italianos distam mais do padrão toscano do que o português do espanhol.
alema: E, francamente, ve posible a medio ou longo prazo que se tome esa decisión política? Fernando: A de galego e português? De que são dois nomes para o mesmo idioma, com duas normas marcadas e irredutíveis? Não decerto nos próximos 20 anos. E quanto mais os radicais (tanto os espanholistas como os lusistas) perturbarem o campo de visão, mais tempo vai levar.
alema: Entón… Para que o reintegracionismo? Serve para algo realmente? Fernando: Serve para… “manter a chama”. Mas nem o poder galego nem a República Portuguesa têm a mínima intenção de tomar esse caminho. Somos uns sonhadores. Só que alguns deliram no sonho. E é preciso lembrar que o reintegracionismo, em 25 anos, nunca formulou qualquer programa estratégico para a introdução da sua normativa, com faseamento, prioridades, viabilidade política, alianças pontuais. Nada parecido. Vivem, concretamente, como se amanhã de manhã a Galiza acordasse reintegracionista. E, pior, tentam dar a Portugal essa ideia.
alema: Non sería mellor que o galego e o portugués se inter-relacionasen en pé de igualdade? Quero dicir, desde a súa independencia? Fernando: Sim, claro. Esse relacionamento explícito, aberto, que não existe hoje, seria já um passo adiante tremendo. Um vasto ensino do português na Galiza, com a vantagem que ser galegofalante significa, traria imediatamente (como gosta de afirmar Elias Torres Feijó) um aumento de «qualidade de vida». Sim, tanto tempo que anda a perder-se!
alema: Cal é a percepción real que existe na cidadanía portuguesa sobre o galego? Fernando: Da parte da sociedade em geral, é a duma língua vagamente diferente da espanhola. O que não se estranha… España es tan diferente! Da parte das elites, a vaguidez é menor, mas mantém-se. Para os linguistas, trata-se dum idioma interessantíssimo, mas de que ocupam pouco.Praticamente todos os estudos comparativos são de galegos, não de portugueses. Mas os contactos entre linguistas dos dois países são óptimos.
alema: E xa que fala dos lingüistas e filologos portugueses… existe unanimidade entre eles á hora de considerar o galego unha variedade máis do portugués? Fernando: De modo nenhum. O último linguista português que afirmou a identidade de galego e português, Luís Lindley Cintra, morreu em 1991. Dos vivos, Helena Mira Mateus (a grande decana da nossa linguística) afirmou essa identidade, em 1986, numa obscura revista brasileira. Mas nunca republicou o texto nem voltou ao tema.
alema: Que me quere dicir? Que a meirande parte dos linguistas portugueses non consideran o galego unha variedade do portugués? Isto non é o que están vendendo aquí algúns grupos… Fernando: A maior parte? Repito: nem um só linguista português vivo o afirma. Eu sei: os lusistas radicais levaram recentemente a Santiago uns fulanos académicos que nunca na vida escreveram uma linha sobre o galego ou a Galiza. Mas ali, em Santiago, tiveram o seu caminho de Damasco… que entretanto já arquivaram. Não é a língua que lhes interessa, é o poder.
alema: Cando escoita vostede un galego falar en reintegrata, que sente? Fernando: Os galegos reintegratas com que contacto falam simplesmente galego. Às vezes com «buenos» à mistura… Mas em alguns sente-se o esforço por se acomodarem a mim. Tenho pena.
alema: Cre que cando se acomodan a vostede, eses galegos son artificiais? Fernando: Claro. Mas são pessoas gentilíssimas! É por isso que o fazem. Mas eu próprio me acomodo por vezes. Um exemplo. Falando com galegos, direi «os círculos culturais portugueses». Se disser «os meios culturais», pensarão que falo em meios de comunicação.
alema: Ata que punto as pelexas normativistas poden ser un factor negativo para a normalización do galego? Non cre que xa debería terminar este debate eterno? Fernando: Sim, estes decénios em disputa permanente são um factor negativo, até pela irresponsável quantidade de energia que suga a uns e outros. Negativo, também, para o exterior. Dói-me ouvir colegas portugueses dizerem: “Esses galegos, que nunca se entendem”. Houve, há uns anos, um momento promissor de entendimento, aquele em que a AGAL, na presidência de Penabade, efectuou uma cuidadosa aproximação ao establishment. Hoje, continuam os esforços. Mas os radicais estão de olho aberto, e não admitem aventuras. O reintegracionismo cometeu um erro estratégico colossal já em 1983: não declarar o galego normativo uma forma (deturpada, se se quiser, mas forma) da nossa língua. Se o tivessem feito, teriam desde então um pé dentro. Assim, continuaram sempre com os dois de fora. Nem a revisão nitidamente ‘lusista’ da normativa em 2003 eles souberam saudar. É desmoralizador.
alema: O normal sería que a minoría, os reintegratas, se adaptase ao que pensa a maioría da comunidade científica, non? Fernando: Não é assim tão simples. A maioria da comunidade científica internacional (e mesmo espanhola!) vê galego e português como um só sistema, e até como uma só língua. Mas a comunidade linguística portuguesa, e a brasileira, mais a galega, não. Portanto não há um consenso global sequer.
alema: Entón, que cre que deberiamos de facer os galegos nesa encrucillada? Fernando: Muito simples. Tão simples que não consigo convencer ninguém a fazê-lo. Importa que alguém, não só afirme, mas DEMONSTRE, preto no branco, a fundamental contiguidade de galego e português e, quem sabe, o aceitável duma identidade. De momento, tudo isso, contiguidade ou identidade, ou o seu contrário, é matéria de FÉ, e portanto pode ser afirmado, ou desmentido, sem quaisquer consequências. O facto é que nem os reintegracionistas, nem a linguística portuguesa, nem o establishment linguístico galego, estão interessados nessa demonstração.Aos reintegracionistas, inspira-os um filo-portuguesismo sem contacto com a realidade. Aos fundamentalistas entre eles, move-os um anti-espanholismo militante. E os linguistas, galegos e portugueses, têm do idioma uma única visão, a nacionalista. Espero poder mostrar, num livro que preparo, que o português se afastou do galego por uma maciça castelhanização entre 1400 e 1700. Sim, a renovação renascentista do português foi feita “em castelhano”. E hoje a mais recente castelhanização do galego vem afastar-nos mais ainda.
alema: Ui, pois xa ve que polémicas hai aquí polas interferencias do castelán… Fernando: Sabe, em Portugal, a longa independência política, mais o efectivo desconhecimento do galego e do castelhano nas elites, e mesmo entre os linguistas, tudo isso nos permite manter a ilusão dum idioma virginal. A aceitação da proximidade com o galego e o castelhano perturbaria essa visão idílica. Por isso essa proximidade é negada. Vou tentar pôr à vista o que a História oficial da Língua Portuguesa andou séculos a esconder.
alema: Eu mesmo estou levando a cabo unha iniciativa para incorporar a interxección “bueno” (un castelanismo evidente) como plenamente galega dado que é de uso extensísimo en Galicia. E máis: nós os galegos adaptamos esa palabra para darlle un matiz diferente. Que lle parece? Fernando: Penso que ‘bueno’ é um exemplo de castelhanismo gritante. Tem a infelicidade desse ditongo da Meseta. Depois, há na Galiza alguns castelhanismos que poderiam erradicar-se, aos poucos, com consenso, e com sentidinho, como dizeis… Mas eliminar os castelhanismos, do galego ou do português, é obrigar-nos a falar com meia boca.
alema: Fernando, é consciente de que as súas palabras poden causar moita polémica? Mire que vostede é considerado un dos piares portugueses a favor do reintegracionismo… Fernando: Ouça. Eu sinto-me muito próximo dos reintegracionistas moderados da AGAL (prefiro não dar nomes, para não expô-los mais) e dos reintegracionistas no establishment galego: Ramón Freixeiro Mato, Pilar García Negro, Xavier Alcalá, Camilo Nogueira. E sinto-me perto também de outros galegos, galegos até à medula, que vivem amargurados com a deriva lusista da RAG! Esses são os verdadeiros párias, e ninguém pode acusá-los -porra!- de dormirem com o inimigo.
alema: A Academia Galega da Língua Portuguesa é un erro? Fernando: A AGLP é um erro monumental. É uma pesada hipoteca sobre o entendimento linguístico galego. E é uma provocação inteiramente gratuita, sendo a AGAL a primeira a ressentir-se dessa provocação. Único lado positivo: em Portugal, reina sobre essa Academia um esplêndido silêncio. Por esse lado, vamos a tempo de limitar estragos.
alema: É certo, logo, que hai presións para que triunfen as teses máis lusistas e para apartar os reintegracionistas moderados? Fernando: Deu-se uma clivagem, não resta dúvida, uma separação das águas. Basta ver quantos mestres reintegracionistas da AGAL souberam resistir às sereias da AGLP. Quanto a pressões, há todo o motivo para supô-las. Mas tenho amigos na AGAL, e custa-me falar disso. Eles hão-de achar a melhor saída. Mas o mais curioso é que a AGLP se erigiu como campeã dum Acordo «uniformizador» da grafia do português, e descobre agora que meteu uma bomba na algibeira. O Acordo estabelece, na realidade, a «diferenciação» da grafia segundo a pronúncia das classes «cultas» de cada país. A aplicarem o Acordo, teriam de seguir a pronúncia galega, o que é, para eles, a fórmula mesma da catástrofe. São uns aprendizes de feiticeiro.
———————————————–
Fernando Venâncio é lingüista português e traballa na Universidade de Amsterdam.Organizou en 2007 para o semanario Expresso de Lisboa un amplo informe sobre Galicia. Concedeulle unha entrevista a Grial (a primeira dun portugués) no número 172, de 2006. Publicou en 2007, no nº 13 de Viceversa da Universidade de Vigo un longo artigo sobre edicións portuguesas de literatura galega. Foi durante varios anos un activo blogueiro en Aspirina B (aspirinab.com), onde tratou temas galegos, amplamente comentados. Ademais, escribiu varios artigos e participou en diversos debates no PGL (Portal Galego da Língua). Máis información sobre a súa traxectoriaaquí.
Ao final, tiña que pasar. Tanto lusismo acaba pasando factura. Chuza!, a rede social de promoción de noticias, foi vítima do seu exceso de reintegracionismo. As presións dos sectores máis galeguistas conseguiron o seu obxectivo: pechar o xoguete que máis proxección lles está dando aos seareiros do NH. Non son eu partidario do peche de páxinas web, pero creo que xa ía sendo hora de que algúns levasen un tirón de orellas… sobre todo por chamarlle galego ao que evidentemente non é galego. Que será o próximo en caer? O PGL? Hoxe é un gran día para o independentismo.
Esta é a mensaxe que reciben os que intentan entrar en Chuza!. Proba, proba! Escribe chuza.org e/ou derivados no navegador do teu computador. Chuza! pechou por reintegracionismo. Mhwahuahuaha.
Hoxe que estamos de cita futbolística coa selección nacional, gustaríame reclamar a galeguidade de dúas palabras que non existen no mundo lusófono e que nos son propias. Unha é “adestrar” e outra é “seareiro” (con i -”siareiro”- non é unha forma correcta). No primeiro caso, os portugueses din “treinar” (parecido ao castelán “entrenar” e en calquera caso un galicismo ao proceder do “entraîner” francés), e no segundo, a lusofonía aposta pola forma “adepto” (alá non existen nin sequera os “afeccionados”). Titulares tipo “Quece Riazor coa paixón seareira” son impensables e incomprensibles para calquera medio de comunicación de lingua portuguesa, por exemplo. Habería que recordar tamén que o Estraviz non recolle o significado de “seareiro”como “afeccionado deportivo”. Un reintegrata, pois, non debe dicir esa palabra baixo ningún concepto ou, se o fai, ten que ser consciente da súa incorre[c]çom/-ão.
E digo eu… Por que habemos de renunciar a esas palabras tan propias por outras alleas? En realidade cumpriría recordar que o vocabulario deportivo galego está inzado de diferenzas co vocabulário desportivo português. Empezando pola propia palabra “deporte”, que en portugués internacional de Portugal é “desporto” e en portugués internacional do Brasil é “esporte“… e así seguirá sendo por moito Acordo Ortográfico que haxa polo medio.
Gustaríame coñecer que opinión teñen algúns sobre a evolución da palabra “desporto”, porque segundo teño entendido, a orixe primixenia da palabra é o francés “deport”… a letra s de “desporto” ou “esporte” (pronunciado “espòchi“) engadiuse por contaminación do inglés “sport” alá polo século XIX. Os que claman pola pureza da Idade Media poderían verse afectados tamén por semellante estranxeirismo… pero non é o caso porque xa sabemos que cando é o portugués o que está “manchado”, as “nódoas” [manchas, en galego] non son tales. As interferencias con outras linguas algúns só as dan por boas cando previamente as deu por boas o portugués.
E que me dicides da evolución do “football” ao portugués “futebol“ (”fuchiból” en portugués internacional do Brasil)? Para min é clarísimo que o portugués non acertou coa adaptación desa palabra. Porque o acento de “football” en inglés non é na última sílaba (futból) senón na primeira (fútbol), de aí que en galego se decidise, con siso ao meu entender, espallar “fútbol” e non “futebol“, por exemplo. Para que queremos nós o “e” de futebol? En portugués ata pode estar xustificado para marcar a pronuncia do t, pero en galego… Para que?
En fin, que hai unha chea máis de exemplos de singularidade deportiva galega fronte á lusofonía. E poden contarse por miles, por milleiros e ata por millares.
—————————————————-
PD: Os portugueses tampouco teñen nin puta idea do que é “a Irmandiña” (ou a “Irmandinha“). “Irmandinho” non vén nos dicionarios de alá abaixo.
Un artigo de opinión de Vieiros suscitou estes días a marca de 288 comentarios, e non foi por unha vez debido á constatación de Lei de Berto, senón polas polémicas suscitadas entre distintos sectores do reintegracionismo, un movemento minoritario sumido en loitas internas que xa foron denunciadas neste blog (aínda que houbo quen dubidaba delas) e que parece que recrúan.
Como eu non quero caer no tijolismo reintegrata, vouvos facer un resumo das xogadas máis interesantes (aforraravos ler o artigo e os 288 comentarios posteriores, algúns deles quilométricos):
- Unha escritora reintegracionista, chamada Concha [nome superlusófono] Rousia, que fachendea de aprender un modelo de lingua sen influencia da televisión e de non consumir produtos en español, escribe un mini-tijolo dedicado a Touriño no que lle recrimina non sei que cousa referida ás tarefas domésticas (perdón polo simplismo, pero é que o asunto do artigo é o de menos, a teor dos comentarios posteriores).
- Un lingüista portugués, alcumado Aloquete, deixa en cuecas a autora, que escribe en portugués padrão, xustamente por non escribir correctamente en portugués padrão, algo moi común entre os reintegracionistas. En concreto, o tal Aloquete recrimínalle que se dirixa a Touriño cun “você“, mentres que o lóxico en Portugal sería tratalo de “o senhor“.
- Unha tromba de reintegratas de pro abafan o lingüista portugués, chamándolle de todo e sacando informes prolixos sobre a pertinencia do uso dese maldito “você“, forma non usada en Galicia, pero que os reintegratas pretenden que se rescate para que se faga de uso corrente no país. Para os reintegratas de pro, “vostede” é un castelanismo que cómpre eliminar.
- Os reintegratas defensores da autora (a maioría tamén utilizadores do portugués padrão e/ou similares) chegan a chamarlle “imperialista” (!) ao lingüista portugués. Por certo, un dos comentaristas máis activos (alcumado Hispánico) ten un argumentario incriblemente parecido con outro que pasa por aquí (alcumado castelhano) escribindo nunha estraña variedade de castelán.
- O lingüista portugués chega a dicir do Hispánico: “Éo exemplo perfeito da trapalhada ideológica e étnica que alguns lusistas espalham à sua volta“. [Oh, my God: "Trapalhada étnica" dixo?]. E posteriormente engade: “Os verdadeiros reintegracionistas vão ser trucidados (ou já estão a sê-lo) pela radicalização ideológica do sector lusista. Tenho muita pena por eles“. Conclusión: existe, como denunciou alema, unha guerra entre as distintas familias luso-reintegracionistas ou reintegrato-lusistas. O lingüista portugués di logo tamén: “O que eu desejaria tornar clara é a falácia de alguns lusistas, que apresentam o galego como contaminado pelo castelhano, e o português como terreno limpo, virginal, incontaminado. O filo-portuguesismo deles é desvairado, ignorante, peganhento“.
- A Concha Rusia intevén no comentario #107, e misteriosamente no #110 denuncia que o #108 foi enviado co seu nome por outra persoa que entrou por erro na súa conta. En fin… evitemos comentarios maliciosos.
- O lingüista portugués asegura que coñece “vários reintegracionistas da AGAL, e não são poucos, que vivem hoje amargurados com a radicalização ideológica que atingiu uma parte da Associaçom. Sentem-se marginalizados, frustrados, infelizes. Sabem que a radicalização não conduzirá a nada (…)”. Os reintegratas que participan no debate din que a radicalización é “o correto” e constatan que a norma AGAL está pasando definitivamente de moda, e que agora o que mola é escribir directamente en escribir en portugués padrão, seguindo o Acordo Ortográfico. Ou sexa, volve confirmarse todo o que xa se comentara neste blog.
- O lingüista portugués chámase Fernando Venâncio, é (ou era) unha icona para os reintegracionistas e non hei parar ata facerlle unha entrevista para alema.org.
O galego, a diferenza do portugués e do castelán, obriga a colocar un pronome de obxecto indirecto “lle” ou “lles” cando se especifica nunha frase o propio obxecto indirecto. E poño un exemplo: “O neno dálles mazás ás rapazas”. Neste caso é obrigatorio colocar o “lles” e considérase incorrecto dicir, por exemplo, *”O neno dá mazás ás rapazas”. En correcto portugués, pola contra, a frase sería “A criança dá maçãs às raparigas”.
O outro día este blog denunciaba “O Estraviz chámalles ‘açafatas’ ás ‘hospedeiras’ ou ‘aeromoças’”, e acto seguido, en vez de recoñecer o erro do Estraviz, varios reintegratas saíron criticando o uso pleonástico do obxecto indirecto “lles”, que eu mantiña que era correcto galego. As críticas que se escoitaron foron: “Por certo, Alema, no título do artigo sobra-che o “lles”. Esse uso pleonástico é um castelhanismo flagrantíssimo“; “É um escândalo para qualquer pessoa que fale galego“, etc., etc..
Pois ben, será un escándalo para calquera persoa que fale galego… incluído este mozo reintegrata que nos explica quen é o Apalpador nun vídeo d’A Nosa Terra TV.
Por certo, a Anjo [nome descoñecido para a lusofonía] había que dicirlle que o Apalpador debía de ser ben cabrón, se lles desexaba aos rapaces que pasasen un ano SEN fartura.
O meu nome é alema e xa polo meu apelido -malo- deducirás que habitualmente non me porto ben. Son malo, señor Apalpador. Moi malo. Este ano, revolucionei o galiñeiro ao pedir que se admitise “bueno” como interxección galega (xa imos case por 800 sinaturas), saquei a relucir os demos internos e as incoherencias dos meus amigos reintegratas e ata Anxo Quintana tivo que pronunciarse sobre liortas normativistas a ritmo de Gominola,… Fun malo, seino.
Pero iso non implica que non me deixes nada á beira da cama mentras durma. Permítoche que me toques o bandullo agradecido meu todo o que queiras, pero algo terás que deixarme no calcetín. Porque… haberá que deixarche un calcetín esta noite, ou non? Xa sabes que os meus son de marca, deses con raquetiñas de tenis… Espero que iso non sexa motivo de discriminación… Como espero tamén que non lles deixes carbón aos nenos malos, como fan Papá Noel (ou Pai Nadal) e os Reis Magos, que levan anos sen traerme nada… Tremendos avaros!
En fin… Non che molesto máis, que sei que esta noite vas ter moito traballo. Moitas apertiñas e biquiños… e por favor… tráeme un choio para 2009, que estou ata os c*** de estar no paro.
alema
Bo NaDal (con D e non con T) para ti e para todos :*
Tremenda decepción que acabo de levar co ‘Estraviz’, como sabedes, o meu dicionario de referencia e o de centos de miles de reintegratas all over the world. O caso é que estaba buscando a proposta reintegrata para denominar esas mulleres que se ocupan de atender o persoal nos avións… Si, si… As azafatas, en galego.
Atendede. Os nosos irmáns lusófonos chámanlles de dúas maneiras ás azafatas. Por un lado, en portugués internacional de Portugal son ‘hospedeiras‘, e por outro, en portugués internacional do Brasil son ‘aeromoças‘ (palabra molonga onde as houber , por certo). En fin… sabedes cal é a solución que propón o Estraviz para as “empregadas dos aviões“? Flipade: “Açafata“. Non busquen “hospedeira” ou “aero-moça” porque, simplemente, “Nom foram encontrados (mais) verbetes no banco de dados”.
A cousa é para escandalizarse e mazo, porque estou super-seguro de que para os reintegratas dicir “azafata” ten que ser outro pecado mortal pro-castelanista/españolista… Máis ou menos como dicir “bueno”… Ou non?
Por certo, paréceme fatal que só exista “azafata”, “açafata“, “hospedeira” ou “aeromoça” nos dicionarios. Debería haber tamén “azafato“, “açafato“, “hospedeiro” e “aeromoço“… Por que houbo que admitir “médica”, “xuíza”, “avogada” e non “azafato”? Paréceme discriminatorio, francamente.
Os vascos teñen a súa Ertzaintza; os cataláns, os Mossos d’Esquadra… E nós cando teñamos policía autonómica, imos quedar con esa denominación tan sosa? Os nosos polis non van ter un nome propio, a diferenza do que pasa noutros lugares? A cousa non é para tomala a broma. Se os gali-axentes non dispoñen dunha forma de identificación propia, dunha marca diferenciadora, como habemos distinguilos dos outros?
Hai que poñerse mans á obra. Ou os partidos, agora que estamos en pre-campaña, lanzan propostas a este respecto ou haberá que organizar un concurso de ideas, con premio incluído para quen invente o mellor nome para a nosa policía… e para os seus axentes.
A ver. Alá abaixo temos a GNR. A flamante Guarda Nacional Republicana que tantas multas lles pon aos galeguiños. Pero nós, como non somos república, poderiamos optar por un híbrido do tipo a Garda Nacional Galega ou Garda Galega. O que pasa é que, neste último caso, as siglas serían GG (lido gagá) e, claro, así non mola.
Máis alternativas. Gali-policía (seguindo a estela das galescolas). Pero non… Tampouco chista. Nin tampouco valería iso de Poligal, que seica é unha empresa como nome rexistrado xa.
Cabería tamén recorrer a unha figura igual que fixeron os cataláns. Alí unha mesma expressión Mossos d’Esquadra (en galego “Mozos de Escuadra”) serve tanto para os polis como para o corpo. E aí si que poderiamos botarlle imaxinación. Non sei.. Se cadra por aí hai algunha figura protectora das aldeas, algún personaxe que sacaba o trabuco nos tempos de Maricastaña cando viñan os lobos, os ladróns ou a Santa Compaña… Non enxalzamos o Apalpador como alternativa ao Papá Noel e aos Reis Magos? Pois quizais haxa por aí un personaxe etnográfico que podería servir para designar os novos policías.
Só unha cousa: nada de boinas por favor, que seguro que nos din que queremos copiar os ertzainas, e ademais hai tempo que pasaron de moda.
E é así talmente. Non temos unha triste nube no ceo hoxe que empezamos o inverno, pero por Lisboa si que hai algunha. O ceo está ‘nublado’ alí. E non anubrado ou anubado… Nublado! Porque, para quen non o saiba, a palabra ‘nublado’ é un castelanismo que está presente na lingua portuguesa pero que na lingua galega se intenta erradicar. De feito, probade a escribir a palabra ‘nublado’ cun corrector galego e con outro portugués. O portugués acéptao; o galego rexéitao.
Non deixa de ser curioso que o portugués admita ese castelanismo… e máis tendo en conta que é un derivado de ‘nuvem’, unha palabra que non ten sentido tampouco no galego dado que en ningún lugar do país existe a terminación -n (ou -m, en reintegrata) para ese termo. Quen di en galego ‘núben‘ en vez de ‘nube’? E igualmente, quen di ‘hómen‘ en vez de ‘home’? Iso é unha característica común en todo o territorio galego… Non hai ningunha aldea terremota, que eu saiba, que diga nin ‘hómen’ nin ‘núben’. Para que raio escribir logo unha letra (un -m ou un -n final) que a nós non nos serve para nada?
Por outro lado, o tempo meteorolóxico tamén se expresa dunha maneira diferente en galego e en portugués. Alá abaixo non ‘vai frío’ ou ‘fai frío’… alá ‘está frio’ ou ‘está calor’. Tamén teriamos que abandonar esas formas nosas de dicir as cousas simplemente por pasar ao que algúns chaman a nosa ‘variedade internacional’?
Esclarecedora, moi esclarecedora foi unha mesa redonda que se organizou o xoves pasado en Vigo en que participaron Xosé Luís Méndez Ferrín, Camilo Nogueira e Xosé Manuel Beiras. O título do encontro era “presente e futuro da esquerda nacionalista”, pero a cousa (como non) foi derivando a materias lingüísticas. Desde logo, o máis destacado da mesa redonda foi o apoio claro e explícito de Xosé Luís Méndez Ferrín á galeguidade do “bueno”, tan defendida nestas páxinas e tan criticada noutros foros.
O escritor ourensán saíu en defensa do “bueno”, recalcando ben a expresión, despois de que un dos asistentes ao encontro fixera unha interpelación bastante desafortunada, tal e como recolle o PGL nesta páxina (onde tamén se pode escoitar o momento pro-bueno de Ferrín). De todos os xeitos, o que máis chicha ten para nós é onde o Portal Galego da Língua relata, co seu particular punto de vista, o apoio de Ferrín ao “bueno”.
O primeiro a responder foi o escritor ourensão Méndez Ferrin. Subindo o tom de voz e elevando a símbolo separador de línguas umha mínima diferença fonética, a pronúncia diversa do ‘e’ copulativo, manifestava a sua particular visom do idioma, implicando isto também umha crítica aberta à fala de algum dos intervenientes anteriores. Do público advertiam-lhe: «Com boeno nom se começa um discurso, boeno é palavra espanhola, todos temos que olhar para o nosso umbigo». Ferrin, longe de admitir a crítica, insistia no espanholismo: «-Boeno!», repetia.
O que non sei é por que o PGL opta pola grafía “boeno” en vez de “bueno”, pero en fin… O caso é que está claro que para Ferrín non hai dúbidas da galeguidade do “bueno”… nin tampouco do carácter singular da lingua galega fronte á portuguesa, aínda que iso non é unha novidade.
Polo demais, e sempre segundo o relato do PGL, a mesa redonda achegou poucos apoios claros dos intervinientes á causa reintegracionista. Camilo Nogueira rexeitou o termo “lusofonía” para referirse á suposta “unidade lingüística” do galego e do portugués, e mesmo cando foi criticado por ir de pro-reintegrata de portas para fóra e falar coma a xente de portas para dentro, asegurou que non quería sentirse “parte dunha minoría”. Tampouco Xosé Manuel Beiras lles deu moitos azos aos reintegratas ao asegurar que na relación entre Portugal e Galicia (termo defendido vivamente por Ferrín) “hai cousas moito máis importantes ca a norma ortográfica”, aínda que o PGL destaca xusto o contrario no seu titular.
aita: hai alguén aquí? teño unha dúbida: cando se usa 'ó' e cando 'ao'
magnummare: ... un que funcione, porque xa vexo que o teu no vai moi ben... XD XD
magnummare: Señor alema!! com introduciu iso que ten ai de "este blog en portugues automatico"? grasias de antebraso!!
Yuji: Obrigado Aloquete. Vou colocar na minha lista pra quando pedir livros galegos! Ah sim, e achei um artigo seu sobre literatura galega em Portugal, [...]
Aloquete: Yuji, um romance magnífico é PAPAVENTOS, de Xavier Queipo. Cosmopolita, mas galego de cima a baixo.
E todo por cometer o pecado mortal de intentar que se recoñeza unha interxección tan nosa, tan galega como é “bueno” como iso precisamente, como plenamente galega. Co seu galardón, o amigo Calidonia conseguiu facerme sentir como cando Halle Berry, co Óscar na man, foi recoller o seu premio ‘Razzie’ á peor actriz.
Ah sim, e achei um artigo seu sobre literatura galega em Portugal, [...]