Dúas señoras ghalleghofalantes e supermegafans do reintegracionismo
O outro día retei a lurinha a que lles puxese ás súas veciñas de Vimianzo as dúas das lecturas que fixen días atrás: unha en normativa AGAL e outra en normativa RAG. O experimento consistía en saber con cal das dúas normas as señoras de Vimianzo estarían máis identificadas… O caso é que a amiga lurinha acabou por poñerlle o micro á súa nai e… tachán-tachán! Xa temos dúas fans reintegratas! 
Esta foi a conversa que lle gravou lurinha á súa nai.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Ben. Unha vez escoitada a conversa, ocórrenseme algunhas reflexións:
1º) A nai de lurinha di que se identifica coa norma AGAL, pero fundamentalmente polo seseo. De feito, ela di que “o outro” (o texto en norma RAG) “fala moito coa ce” (sic). O que non sabe a nai de lurinha é que eu fixen unha lectura do galego estándar, é dicir, o máis común para todos os galegos… é dicir, o que cecea. Pero nese aspecto, a nai de lurinha está enganada. Os galegos que cecean non falan galego? Ou falan un galego de segunda categoría? Evidentemente, a resposta é non. Igualmente tampouco é menos galego aquel que sesea e aplica a gheada.
2º) Se eu lese o texto en norma RAG con gheada e con seseo, dous fenómenos que a norma oficial considera plenamente galegos, a nai de lurinha pensaría doutro xeito. Seguro que preferiría a norma RAG. Pola contra, eu non podería gravar un texto con gheada en norma AGAL simplemente porque o reintegracionismo condena explicitamente a gheada.
3º) A nai de lurinha cae na típica frase de calquera paleo-galegofalante: “Nós falamos mui chapurreado, nin é ghallego nin é castellano (…) e con moitas cousas que non son ghalleghas”. É posible que os paleofalantes teñan moitos castelanismos, pero como xa indiquei noutras ocasións, a súa base, os seus alicerces son fortes. Con educación e acción de medios de comunicación, poden pulirse algúns deses castelanismos. Outra cousa é crear unha lingua excesivamente afastada da realidade (AGAL) para “limpar” castelanismos, moitos dos cales son inexistentes ou imaxinarios por mentes ávidas de vinganza.
4º) Chámame a atención que lurinha, reintegrata practicante, lle diga á súa nai palabras como “ghallegho”, “eghemplo”, “desir”, “escoitaches” (en galego AGAL sería “escuitaste”, non?), Ghalisia (pecado mortalísimo e causa de excomuñón para un reintegrata, lurinha), etc. Se tan chungo considera o estado da lingua galega, por que non muda de rexistro? Por que non di “galego” ou “exemplo”? Vexo dúas lurinhas: a que escribe aquí en reintegrata-de-la-muerte e a que fala no seu contorno familiar un galego máis auténtico.
5º) Estráñame tamén moito que a súa nai non flipase coas terminacións en -çom (nada, nada galegas) ou en palabras como “níveis”, “vindouros”, … pero vaia… vou fiarme do que me contan as dúas.
De todos os xeitos, para os que non coñezan as dúas gravacións, aquí están a modo de recordatorio. A primeira é a versión AGAL e a segunda, a RAG.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Por certo, lurinha, déalle un biquiño da miña parte á súa nai, que ten pinta de ser moi simpática… e case tan ‘leoa’ coma a filla.
24 comments Setembro 28th, 2008
Loading ...
