Amizade ‘colorida’
1/Setembro/2008
Hai unha expresión en portugués que me mola e para a que non lle encontro equivalencia en galego. Busquei no vocabulario sexual de Vieiros (mítico) e tampouco encontro nada que lle vaia ben… A expresión, en concreto, xa vola adiantei no titular: “amizade colorida”. Tan preciosa que como sorprendente o seu significado.
Unha “amizade colorida” é o que en castelán se coñece como “amistad con derecho a roce“… É dicir, unha amizade que inclúe episodios sexuais sen ningún tipo de compromiso sentimental. Eu opino que nós non podemos adaptar esa expresión en castelán, entre outras cousas porque, ao non existir “roce” en galego, quedaría un pouco estraño dicir “amizade con dereito a roza/rozadura/rozamento”… Non sei se lle cadra moi ben ao galego esa tradución literal, vaia.
Por iso, non estaría mal que nós puidésemos “importar” do portugués esa “amizade colorida” tan fixe que tantas cousas evoca. Iso si, se coñecedes algunha expresión galega que lle vaia mellor ao que quero expresar, por favor, non a deixedes para vós e compartídea.
Por certo: no Estraviz (aspiradora central da lusofonía) non aparece esa expresión, entre outras cousas porque tampouco adoita figurar nos dicionarios portugueses (bastante rancios á hora de meter entradas da lingua coloquial, por non falarmos da súa aversión total a incluír palavrões).
Artigo gardado en: lingua, portugal, reintegratas


19 comentarios Deixa o teu comentario
1. lurinha | 1/Setembro/2008 at 0:28
Não conhecia o da Amizade Colorida, mas acho que é bem linda a expressão.
O que sim se di pola minha terra, quando duas pessoas vivem juntas sem casar, é que estão “amigadas”.
Cousa que, não sei por que, sempre me lembrou às Cantigas de Amigo medievais.
2. Gerardinho2000 | 1/Setembro/2008 at 8:53
Eu tampouco conhecia essa expressão, e abofé que a poderíamos importar… mas intuo que em galego da Galiza também haverá alguma bem enxebre que possamos utilizar com igual ou maior direito, digo eu.
Em qualquer caso, a de cousas que se aprendem com o Alema!
3. lurinha | 1/Setembro/2008 at 10:57
Tou a pensar como di minha mãe quando os netos trazem à casa umha dessas amizades coloridas-à minha casa, porque ela só deixa durmir juntos aos que tem um compromiso em firme. De colores não quer saber nada-. Ela chama-lhe “puterio fransiscano”. Expressão que tamém serve para descrever quando um ha cousa qualquer fica desorganizada e sem control pola sua parte. Por exemplo, um posto da feira que vende cousas com chatas, um asunto de negócios que não oferece garantias, e, mesmo o posto fronteiriço de Melilia, quando me veu ver ao Rif, na única viagem que fez a mais de 200 quilómetros da sua casa, que é como o templo Sha-O- Lim para ela.
4. alema | 1/Setembro/2008 at 11:19
#3 puterío franciscano mola
5. Gerardinho2000 | 1/Setembro/2008 at 12:34
#4 Concordo
6. lurinha | 1/Setembro/2008 at 13:03
As mulheres da Costa da Morte, somos mui “hevoc has”. Matriarcas viquingas que gostamos dos palavrões.
Nunca vi, nos lugares onde vivim, mulheres assim.
Minha avoa, quando nos via chorar, dizia:
-Cala a boca, Mariquinha Joana, que semelhas um conolhorom.
Palavra que ainda hoje não sei o que é com certeza mas que era muito contundente.
Se comias pouco ou tinhas medo, dizia que eras um “caghapoquitos”.
Quando fazias umha astúcia dizia:
-És uma boa rosela.
E assim até o infinito e mais.
7. alema | 1/Setembro/2008 at 14:33
#6 “conollorón” terá que ver con “llorar”? (castrapo-a-la-vista?)
mola
“caghapoquitos” está xenial, xenial. mira o que estamos aprendendo contigo, túa nai, túa avoa…!
8. castelhano | 1/Setembro/2008 at 14:50
Lurinha, me deja usted comletamente espantado com la sua sabedoria del dialecto de la su comarca. Mientres usted viva ( e sea por muchos anhos), el espírito auténtico de la lengua galhega estará presente, aum com todos los embates urbanos criolhizantes.
Usted deveria poner esse saber, y el que aum está em sus familiares, vecinas, y vecinos, para hazer uma pesquisa y recoja de termos, expresiones, etc, de la cuesta de la morte. Estoi seguro que seria um livro interessantísimo y patriomónio universal de la lusofonia.
Reflecta sobre la mi idea, Lurinha.
9. alema | 1/Setembro/2008 at 14:53
#8 de lusofonía, nada. as expresións que cita lurinha son galegas… á lusofonía impórtanlle tres carallos estas expresións… somos nós os que temos que poñelas en valor…!
10. castelhano | 1/Setembro/2008 at 15:02
Lurinha, usted pertenece a “la última generaciom”, sabe a que me refiero. Deje um legado, que asta la nueva juventud um dia igual decide recuperar essa riqueza léxica i expressiva.
Ideas para um possivle título de esta/s suya/s obra/s:
“És uma boa rosela: A fala galega da Costa da Morte”
“Puterio franciscano: expressões salazes camponêsas da Costa da Morte”
… (o otro qualquier campo de la vida cotidiana de la su comarca)
Y, com certieza, deveria incluir um CD (ROM) com las gravaziones de sus conversas com essa gente.
Lurinha, le estoi sugeriendo um trabajo tambiém etnológico. Le envidio, yo que no tengo essas raizes populares auténticas (como criolho hablante) para poder realizar tal tarea
11. castelhano | 1/Setembro/2008 at 15:11
9 “de lusofonía, nada. as expresións que cita lurinha son galegas… á lusofonía impórtanlle tres carallos estas expresións… somos nós os que temos que poñelas en valor…!”
Com certeza que som galhegas, y por consiguiente, património de la Lusofonia. Que los políticos de los paises lusos no quieram levantar conflictos diplomáticos com el estado espanhol, alhende del rechazo de uma boa parte de los galhegos, no usted el último entre entre elhos, Alema, no quiere dezir que essa riqueza no sea património de la lusofonia. Dejando la política de lado, de facto esses hablares galhegos de la comarca de la Lurinha, tienem um especial interés por ser los mas directamente relacionados com la lengua galhega (mas comunmente conozida como português) em sus orígenes.
Por supuesto que para muchos patriotas portuguese este facto es incómodo, del mismo modo que lo es para usted, mas essas som questiones políticas, no culturales o linguísticas.
12. castelhano | 1/Setembro/2008 at 15:15
#9
“somos nós os que temos que poñelas en valor…!”
No sea usted tam cínico, Alema, que tiene mostrado em mas de uma ocassiom el su desprezio por los hablares rurales, nominadamente los de Lurinha. Usted pondrá em valor el léxico popular criolho galhego-castelhano, como oso, bueno, etc, no pretenda defender lo que está usted mas que feliz de ver desaparecer …
13. alema | 1/Setembro/2008 at 15:47
#12 que pouco me coñece! é xustamente o contrario! eu apoio o galego que fala a xente… ese ao que vostedes lle chaman ‘castrapo’ á mínima. (o “conollorón” que utilizaba a avoa de lurinha posiblemente sexa influencia do castelán, pero a min mólame… e a vostede?… mire que pode estar “contaminado”!
)
e a ver… en que quedamos… non eran os do galego oriental os que conservaban mellor o galego? agora di vostede que son os da Costa da Morte, coa súa gheadiña e tal? mire que a gheada é castrapo segundo a “doutrina”….
de todos os xeitos, gústame ver que vostede se considera “criolho hablante”…
pero acéptese, ho: non se odie por iso nin faga que os demais se sintan menores polo que falan!
14. castelhano | 1/Setembro/2008 at 16:51
Com certeza que los hablares de la cuesta de la morte no som los únicos originales de la lengua de la Galizia. Normalmente se habla de galhego occidental, central y oriental, cada um a la suya vez com diversos hablares comarcales que seguramente conservem peculiaridades como aquel (y por tanto tam dignas de ser estudiadas i conservadas) lo que no significa que no haya uma unidad del dialecto de la Galizia, y por extensiom, del diasistema galaico-luso. Encontrar los castelhanismos es normalmente tarea fácil (no creo que nadie sostenga racionalmente que los hablantes rurales esteam livres de castelhanismos), aum que no siempre tanto como para los ejemplos de “bueno”, “oso”, “dios” o “Galicia”, cuyo origem castelhano es innegable (excepto para los que no quisierem ver-lo, claro). Lo que quede, tal como la Lurinha nos está mostrando, es com bastante seguridad galego, del de verdad, no del suyo, Alema.
15. castelhano | 1/Setembro/2008 at 17:04
#13
“e a ver… en que quedamos… non eran os do galego oriental os que conservaban mellor o galego? agora di vostede que son os da Costa da Morte, coa súa gheadiña e tal? mire que a gheada é castrapo segundo a “doutrina”….”
Informe-se mejor sobre la “gheada”: uma gheada suave es galega (como la h aspirada del inglés), si, mas la que está ahora tam extendida, que suena mas fuerte, (como la h aspirada de los hispanófonos quando hablan inglés) es influencia posiblemente castelhana. Pero igual que la gheada se presenta solo em ciertas zonas de la Galizia, em ciertas partes del norte de Portugal (culturalmente de la Galizia) existem las sibilantes predorsales /s/ em palavras como seis o passo, tal como em la maioria de los hablares de la Galizia, mas em otras no.
“de todos os xeitos, gústame ver que vostede se considera “criolho hablante”… pero acéptese, ho: non se odie por iso nin faga que os demais se sintan menores polo que falan!”
Pero hombre, Alema, um abraço hombre!, al fim tiene que reconocer lo que tenemos em comum! Por que se chatea tanto quando le digo que habla um criolho? Que tiene de malo ser criolho? Yo ya me acepto como tal, Alema, es usted el que se niega a aceptarlo. El gallego es um criolho tam digno como los otros, mesmo como el mio castelhano! Una-mos nuestras fuerzas, y dejemos las lenguas para los linguistas. Nosotros somos criolhistas!
16. alema | 1/Setembro/2008 at 17:43
criollista será vostede… eu son galegofalante sen complexos… se vostede se considera criollista é cousa súa
17. Gerardinho2000 | 1/Setembro/2008 at 19:02
Eu não deixo de alucinar com a quantidade de expressões galegas, algumas praticamente perdidas, e que ainda vivem em portugal. A última da que tive constância, “às toas” (ir às toas, andar às toas), que polos Portugais parece que usam geralmente em singular (à toa). Não me estranharia nadinha que alguma das que cita Lurinha estejam também vivas além Minho
18. lurinha | 1/Setembro/2008 at 19:56
Tenho mais fame que os bichos das paredes.
Minha avoa
19. lurinha | 1/Setembro/2008 at 20:00
Assim que vou ir mercar viandas para encher as minhas lacenas.
Até mais ver.
Deixa un comentario
HTML permitido:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>
Trackback deste artigo | Subscribirse aos comentarios mediante RSS