Temos un problema: grazas
31/Agosto/2008
Pasa o tempo e non me dou afeito a “grazas”, chico. E mira que o intento. Mira que intento empregalo pero na miña boca e na dos outros non deixa de soarme artificial! Os cambios da normativa oficial de hai cinco anos trouxeron moitas cousas boas, pero sen dúbida o grande erro foi o esa fórmula de agradecemento que me renxe canda vez que a escoito. Eu, que intento ser ben falado, escóndome no “graciñas” por non dicir “gracias” directamente, que é o que o 99% dos galegofalantes empregan.
E moitos diredes… é que hai tantas palabras do galego oficial que non son empregadas pola maioría dos galegofalantes! E eu teño que admitir que iso pode ser así, pero ningunha palabra se cadra soa tan estraña como “grazas”. Máis que nada porque esa expresión adoitamos repetila en demasiadas ocasións ao longo do día.
Outra cousa negativa que ten a palabriña é que en zonas con gheada e seseo queda aínda máis ridícula, se cabe: “ghrasas” (moi similar a “ghraxas”). Non sei… o caso é que por moito que se diga nos medios de comunicación e tal, a min segue sen convencerme de todo.
O que debería de facer a RAG, ao meu modesto entender, era deixar como correcta a palabra “graza” pero só para referirse a “habilidade” ou “aquilo que fai rir”, mesmo dentro da locución “grazas a” podería parecerme aceptable. Pero “grazas” para agradecer algo, síntoo moito, segue sen cadrarme. Como solución, propoño que se institúa “graciñas” (corrente para todo o mundo e desde logo nada artificial) como palabra independente de “graza”. Ou sexa, que só se poida empregar esa fórmula para agradecerlle a alguén algo. Non só ten como vantaxe que é máis popular e máis accesible; tamén é unha maneira de darlle valor ao noso diminutivo -iño que tanta forza ten, na miña opinión, no noso idioma.
En fin… Tamén son consciente de que a maioría de vós diredes que por que non se di “obrigado”, como acontece en portugués. Pois a miña resposta xa a imaxinades. Eu considero o “obrigado/a/os/as” un estranxeirismo sen presenza real na lingua galega (aínda que estou seguro que alguén retrucará que na aldea de non sei onde había un vello que o dicía). A xente de aquí non se identifica co “obrigado” por moito que se promova en determinados foros. “Obrigado” non é unha expresión galega… Ah! E “graciñas” tampouco é castrapo.
Artigo gardado en: lingua, portugal, reintegratas



24 comentarios Deixa o teu comentario
1. llik | 31/Agosto/2008 at 1:14
Eu o de “grazas” asócioo a palabra creada para a TVG, a xente pola rúa ( como ti ben dis) usa “gracias”. Persoalmente, quédome co de “graciñas”, máis familiar e riquiño xD
2. Gerardinho2000 | 31/Agosto/2008 at 2:14
De novo, se o nosso fosse um país normal, não teríamos este tipo de problemas. Como bem diz o Alema, a maior parte da população diz “grácias”. E por muito que a norma varie ou imponha outras formas (como “obrigado”), as soluções normativas só as empregará uma percentagem mínima da população, que é a linguisticamente conscienciada. Para o resto já pode a RAG dizer que é “grazas”, “danke” ou “arigato”.
Precisamente o problema radica em que “grácias” é dessas palavras de uso frequente, polo que se castelhanizou já numa época temperá (igual que “donación” por doação ou “adiós” por “adeus”, entre outras).
Qual a solução? Viver e deixar viver. Noutras palavras, preocuparmo-nos menos polo que façam os demais e dar maior relevância aos nossos próprios actos e convicções.
Domo arigato.
3. lurinha | 31/Agosto/2008 at 10:22
O que dis das grasas, é totalmente certo. Se na minha vila a gente di ghrasas, semelha que se refire às gorduras, pois os meus vizinhos nem sequer dim graxas mas ghrasas directamente. O X pronuncia-se como um S.
O de “Graciñas” a mim, que sou algo idosa, soa-me a galego de nova geração.
Meus avós diziam : Deus cho pague, ou Deus lho pague.
O interlocutor respondia:
-Já está pago.
Essas expressões são as mesmas que empregam os muçulmanos na sua lingua de a cotio.
Porem eu comprendo que, neste momento que estamos a viver, os deuses ficam devaluados e só queda um em exercicio da sua divindade;
O deus dinheiro, que tem catedrais com vidreiras de cores e mesmo confesionários. A lo menos tinha-os na Caixa Galicia de Compostela há alguns anos. A gelosia era substituida por um vidro gordo e o oficiante a quem lhe contavas os pecados falava por um tubo que fazia ecoar suas palavra como vindas do além e, se tinhas gastado demais e ficavas em pecado mortal-números vermelhos, a cor do dianho- não che dava a eucaristia e ias em mal-hora com as orelhas gachas cara a porta, ao purgatório, até chegar ao dia vinte e oito ou trinta do mês, quando poderias entrar, por fim, ao paraiso da conta em positivo.
O silêncio dentro, mesmo estar ateigado de gente, era monacal. E a gente movia-se com esse passo silandeiro do Ora et labora dos frades trapenses.
Pois, certamente, agora que Deus caeu em desgraça e é síntoma de velhos chochos, a palavra para agradecer as cousas que os outros fam por nós e os seus esforços, para mim, ainda que não seja popular, que não o é, e obrigada. Ou, melhor ainda: Obrigadinha.
4. alema | 31/Agosto/2008 at 10:34
#2 ofreces unha solución moi “xenérica”
veña, gerardinho, móllate! se ti foses autoridade lingüística, que farías? apoias a moción de “graciñas”? que che parece o tema de “obrigado/a” en galego?
por certo: aproveito para dicir que “arigato” (xaponés) non procede de “obrigado” (portugués), como está estendido por aí.
5. alema | 31/Agosto/2008 at 10:48
#3 “deus cho pague” si que queda un pouco desfasada, sobre todo para agnósticos e/ou ateos, que representan unha parte importante da poboación.
6. lurinha | 31/Agosto/2008 at 12:11
Pode ser. Mais deus, não tem por que ser o homem velho da barba branca cum olho triangular.
Pode ser a vida, a sorte, a lei do karma, a deusa fortuna, o deus Dionisos, o deus Apolo, Mitra, Bran, o deus do abeneiro, etc…
7. lurinha | 31/Agosto/2008 at 12:13
O deus do desejo carnal, como no caso da Churrusqueira que sempre deixava moer no seu muinho, etc. etc. etc….
As cousas não sempre som o que semelham ser.
Os curas não tem o monopólio dos deuses.
8. Gerardinho2000 | 31/Agosto/2008 at 13:02
#4 Molhar-me? Sinto-o, mas estou com catarreira e o tempo anda instável
O de “arigato” como termo de origem português já o tenho lido, mas polo que sei é um termo derivado de “ari katai”. Ora, muitas outras palavras do japonês moderno sim provêm do português (polo intercâmbio comercial entre os dous países durante vários séculos). Mas isso é uma outra questão
9. alema | 31/Agosto/2008 at 14:40
#8 bueno, xa te mollarás
(sabes que me interesa moito a túa opinión, pero vaia… os teus motivos terás)
acabo de reparar que “graciñas” ten un problema… e é o aumentativo: como facemos o equivalente a “moitas grazas”? “moitas graciñas” soa un pouco rarito, non?
os portugueses din “obrigadão”, que mola mil
pero é estranxeirismo 
10. Gerardinho2000 | 31/Agosto/2008 at 15:17
#9 Bom, segundo as NOMIG, a palavra “grazas” teria o aumentativo “grazonas”
Em qualquer caso, acho que esta fórmula não precisa do aumentativo. Acho que um “gracinhas” é mais efusivo, igual que um “riquinha” é mais efusivo do que “rica” ou “carinho” do que “caro” 
11. one2 | 31/Agosto/2008 at 19:13
Nunca gostei do gracinhas. Se tiver que escolher entre «gracinhas» e «gracias» fico co «gracias».
Evidentemente prefiro «obrigado» que si que é galego.
O «deus cho pague» é ũa boa soluçom ainda que si é certo, como di #5, que se cadra nom fai moita graça òs agnósticos e ateus, igual que a mim nunca me convenceu «obrigado» por vir de «obrigar» xD paranóias que temos as persoas já que nom deixam de ser frases feitas xD
E naturalmente tamém temos beiçom/beiçons.
A propósito, relacionada: http://www.agal-gz.org/modules.php?name=Forums&file=viewtopic&t=2216&view=previous A tvg inovando…
12. alema | 31/Agosto/2008 at 19:48
#11 que “obrigado” é galego???? me lo explique
13. one2 | 31/Agosto/2008 at 23:16
#12 es que te busqué en mi diccionario isolino generales y me aparcía:
entonces dije: esto de obrigado tiene que ser galleguiño!
14. alema | 31/Agosto/2008 at 23:21
#13 o día que escribiron iso estaban tan bébedos como sue ellen figho…! obrigado como sinónimo de “graciñas” non existe en galego
15. one2 | 31/Agosto/2008 at 23:26
o alema sempre tem razom, os demais estám enganados
o alema sempre tem razom, os demais estám enganados
o alema sempre tem razom, os demais estám enganados
o alema sempre tem razom, os demais estám enganados
o alema sempre tem razom, os demais estám enganados
o alema sempre tem razom, os demais estám enganados
o alema sempre tem razom, os demais …
16. alema | 31/Agosto/2008 at 23:52
#15 non me sexa así, ho… sáqueme polo menos unha aldea galega terremota onde digan “obrigado”
17. Gerardinho2000 | 1/Setembro/2008 at 8:57
“Obrigado”, literalmente, é galego (em contraposição a “obligado”, que é castelhano ou “obligat”, que é catalão :)). Mas, é galego o seu uso como fórmula de agradecimento? Em princípio não vejo argumentos para lhe negar validez. De facto, ainda que a fórmula actual é “obrigado”, antigamente utilizaria-se numa frase do tipo “estou-lhe obrigado” ou “estou obrigado a você”. Exactamente o mesmo que “agradecido” ou “muito agradecido” (que tampouco é inusual escuitar ;-)).
E no dicionário de Xerais aparece “obrigado” como fórmula de agradecimento desde há bem anos (de facto, já vem no meu Pequeno Xerais de 1993).
18. alema | 1/Setembro/2008 at 10:34
#17 bueno, polo que vexo, hoxe non hai testemuño de ningunha aldea terremota que diga “obrigado”
19. one2 | 1/Setembro/2008 at 12:38
Ainda que desconheço se se usa nalgures, o que si sei é que aqui recorre-se ò dicionário só cando interessa…
20. Gerardinho2000 | 1/Setembro/2008 at 13:46
#18 Na minha não é infrequente ouvi-lo… mas aclaro que é pola emigração (parte dela depois retornada) ao Brasil. De jeito “enxebre” ignoro se existe, mas em qualquer caso “obrigado” tem mais direito a receber o carné de galeguidade do que muitas outras palavras (e não me refiro -só- a “bueno” :D).
21. alema | 1/Setembro/2008 at 14:46
#20 bueno, eu creo que merecería o carné de galeguidade se fose unha palabra empregada pola xente… con que sentido se lle pode dar ese privilexio se non é usada? sería un pouco raro, non? “bueno” estritamente non é unha palabra galega, pero coma se o fose polo seu uso masivo, indiscriminado e “galeguizado”.
#19 home: “obrigado” existe nos dicionarios, e se o xerais fai unha equivalencia co “graciñas” creo que tería que demostralo… por iso eu facía chamamentos ás aldeas terremotas…
non te enfades, anda! 
22. virus | 22/Decembro/2009 at 14:21
Retomo este tema porque buscando en internet topéi isto.
É TAM CHOCANTE QUE NOM SEI QUE VALOR TEM
resuta que no portugúes arcaico a forma de agradecemento era “GRACIAS” Nom ponho a carinha de perplexidade por que nom sei como se fai
Podéis-me informar?
http://patriciapignata.blogspot.com/2008/11/reflexes-em-grupo-sobre-o-filme.html
e
http://www.letras.ufrj.br/laborhistorico/roteiro-desmundo-quest%E3o.pdf
Graças e bom nadal
23. virus | 22/Decembro/2009 at 14:43
e en concreto gostaríame saber que pensas ti Alema
QUE VALOR LLE DAMOS A ISTO?
24. virus | 3/Marzo/2010 at 3:01
http://sli.uvigo.es/DDGM/ddd_pescuda.php?pescuda=gra%E7ia&tipo_busca=lema
Deixa un comentario
HTML permitido:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>
Trackback deste artigo | Subscribirse aos comentarios mediante RSS