alema

O noso topónimo ben merece un Guinness

Xa pasaron case cinco anos desde a última reforma da Real Academia Galega, a que permitiu que o noso país tivese dous topónimos admitidos: por un lado Galicia, e por outro lado Galiza. Recordemos.

“(…) Galicia, denominación oficial do país e forma maioritaria na expresión oral e escrita moderna. Galiza é tamén unha forma lexitimamente galega, amplamente documentada na época medieval, que foi recuperada no galego contemporáneo.”

O caso é que, pasado case un lustro, segue parecéndome digna de eloxio a harmonía na que conviven estas dúas denominacións para unha mesma cousa: unha oficial e maioritaria e outra “lexítima”, “medieval” e “recuperada”. Sobre todo, chámame a atención o feito de que, unha vez transcorridos cinco anos, case non aumentou a frecuencia de uso da opción supostamente minoritaria e a maioritaria, pois segue sendo maioritaria. Os que dicían Galicia seguen dicindo Galicia e os que dicían Galiza seguen dicindo Galiza. Ou non?

E postos a enlear a cousa, digo eu… o topónimo “Galiza” non debería ir acompañado dun artigo, como acontece en portugués (“O senhor é da Galiza” e nunca “O senhor é de Galiza”)? E en galego estándar, que eu saiba, os topónimos que levan artigo, lévano sempre (A Coruña, O Vicedo). Daquela xa temos unha proposta seria para presentarnos ao Guinness World Records. Temos catro formas para un mesmo topónimo…

Poñamos un exemplo práctico. Un ente como “Portos de Galicia” podería ter ata estas catro denominacións distintas:

Non é fantástico? Ata catro rótuliños distintos poden saírnos. Pero se non damos convencido á autoridade pertinente do Guinness con esta proposta, ben podemos argumentar que, coas nosas variantes dialectais, podemos multiplicar aínda máis as nosas posibilidades. Ocórrenseme ata DEZASEIS variacións distintas:

Que? Mola ou non mola? Ímolos deixar flipaos.

5 comments Xuño 3rd, 2008